Echt Roth-boek

In de van hem bekende, en door mij zeer gewaardeerde stijl gekenmerkt door cynisme, zelfdepreciatie, pessimisme maar tegelijk ook hedonisme vertelt Roth het verhaal van de ruim 70-jarige Alleman die zijn naam heeft overgenomen van zijn vader die er een redelijk succesvol juwelier mee werd, als jood naar Amerika geëmigreerd alwaar hij zijn zaak de naam “alleman” gaf met het idee dat iedereen zich er welkom zou voelen. Onze hoofdpersoon heeft 3 huwelijken achter de rug waaraan hij 3 ex-vrouwen en 2 hem verachtende zoons heeft overgehouden. Hij is een succesvol art-director geworden en beoefent na zijn pensioen eigenlijk alleen de schilderkunst, waarin hij ook les geeft in het pensionado-getto in Florida alwaar hij beland is. Hij beschrijft zijn eigen leven min of meer gevuld met persoonlijke frustraties, waarbij hij dan ook nog vanaf zijn 56e geplaagd wordt door lichamelijke ongemakken tgv uitgebreide atherosclerose hetgeen leidt tot coronairproblemen, nierziekte en obstructie der carotiden. Het is een zeer persoonlijk dus subjectief verslag waarin hij oa al zijn eigen intenties beschrijft en de interpersoonlijke problemen met allen die hem omringen en na zouden moeten staan. Uiteindelijk vindt hij dat eigenlijk alleen bij Nancy, dochter uit zijn tweede huwelijk en Howie, zijn oudere, veel gezondere en stinkend rijke broer. Veel herkenbare interacties en persoonlijke overwegingen die bekend zijn uit zijn eerdere werk. Zeer de moeite waard.