En dat bijna anderhalve eeuw later..

Beroemd schrijver van o.a. “Madame Bovary”, dat ik ooit, lang geleden heb geprobeerd te lezen maar toen niet uitkreeg. Me nu toch maar aan dit, ook wel beroemde, werk gewaagd. Het was Flauberts laatste boek, nog onvoltooid bij zijn overlijden in 1880. Maar dat is eigenlijk niet storend.
In het kort: de heren B en P zijn beiden ruim in de 50, alleenstaand en werkzaam als “kopiist” in Parijs. Een kopiist is eigenlijk een soort voorloper van een stencilmachine, de heren schreven de hele dag over. Zij ontmoeten elkaar bij toeval, ontdekken identieke interesses en achtergronden bij elkaar en ontwikkelen een warme (niet seksuele) vriendschap. B krijgt een mooie erfenis en koopt een klein landgoed op het platteland waar hij met P gaat wonen. Aldaar bevredigen zij gezamenlijk de ene na de andere interesse na zich eerst diep in de betreffende materie verdiept te hebben, van archeologie tot koken, filosofie tot kinderen opvoeden, geloof tot antiquiteiten – enzovoort. Eigenlijk een beeld van mensen die zich overal tegenaan bemoeien, overal verstand van (denken te) hebben en vervolgens ook in alles teleurgesteld raken. Dat alles dan wel spelend in het tempo van de 19e eeuw, maar best makkelijk voorstelbaar te maken in de huidige tijd. Ik vond het vooral interessant lezen, maar regelmatig ook best komisch bij de interactie van de twee heren met dorpsbewoners en notabelen.
In mijn uitgave was de “Dictionaire des idées reçues” eraan gekoppeld, een soort sarcastische “Devil’s dictionary”, bij vlagen aardig.