Geen Catch..

Aangeprezen als “het vervolg op Catch-22”. Inderdaad probeert de schrijver 33 jaar later gebruik te maken van het succes van zijn eerste boek uit 1961(!). Dat eerste was inderdaad een meesterwerk, dit werk schreef hij toen hij dik in de 70 was. Het verhaal heeft kop noch staart, rent heen en weer tussen een aantal hoofdpersonen die eerder ook figureerden in Catch-22, staat vol met mijns inziens overbodige uitweidingen en herhalingen terwijl de plot (als die al bestaat) een soort mengeling is van dr. Strangelove, Borat en New Kids (als je begrijpt wat ik bedoel). Het is ook mogelijk dat de schrijver continu stoned was tijdens het schrijven… Het enige leuke zijn de regelmatig voorkomende paradoxen (“je kunt iemand die eerlijk is nooit vertrouwen”, “Ik ga nog liever dood dan dat ik hier sneuvel” en zo verder). Misser.