Blijft goed

Klassieker, reeds uitgegeven tussen 1911 en 1918. Het zijn 3 novellen, in totaal 130 bladzijden. Maar ondanks de gevorderde leeftijd is het nog steeds plezierig lezen. Vaak prachtige, bedoeld of onbedoeld komische zinnen en situaties. Gevuld met de levensvragen van een man (Grönloh) die zijn hele leven allerlei kantoorbanen had maar in zijn hart het anders had gewild…dus Nescio.
Met die beroemde eerste zinnen:
“Behalve den man, die de Sarphatistraat de mooiste plek van Europa vond, heb ik nooit een wonderlijker kerel gekend dan den uitvreter”.
“Jongens waren we. Maar aardige jongens, al zeg ik het zelf.”
In de kleine verhalen beschrijft hij eerst Japi, den uitvreter, een man zonder principes of doel in het leven. Hij leeft voor het moment, waar en met wie dan ook tot hij op een eigen manier vindt dat het genoeg is, hetgeen leidt tot die wonderlijke zin: “Op een zomermorgen rond half vijf, toen de zon prachtig opkwam, is hij van de Waalbrug gestapt”. In de andere novellen gaat het over de idealen die hij en zijn vrienden hadden, maar die allen ieder op zijn eigen wijze uiteindelijk verloochent…met tegenzin maar toch. Het dochtertje tenslotte zit vol romantische idealen, waar ook niets van bewaarheid wordt. Nog altijd mooi om te lezen, stemt tot weemoedigheid en nederigheid.