Zó leer je vissen waarderen

Deze Tsjechische schrijver leefde van 1930 tot 1973. Hij maakte als kind WOII mee, hij groeide op in een joods gezin en zijn vader en twee broers belandden in een concentratiekamp (wat zij overigens overleefden). Hij werd na de oorlog sporter (ijshockeyer), later sportverslaggever. In 1964 begonnen symptomen van een geestesziekte (bipolaire stoornis) merkzaam te worden die hem uit her “reguliere” leven verbanden. Hij schreef memoires en autobiografische verhalen. Hij overleed in 1973 aan een hartinfarct.
Dit boek bevat verhalen over de visvangst, het vissen waar ook veel levenslessen en levenswaarheden verscholen zijn. De eerste verhalen wekten bij mij de indruk van een “young-adult-werk”, maar gaandeweg werden de verhalen mooier, betekenisvoller en bevatten fraaie metaforen- waarnaast Pavel blijk geeft van zijn grote kennis van “de vis” alsmede de Tsjechische cultuur. De vaak onderliggende humor vermag ook mij te bekoren. Enkele voorbeelden:
“Terwijl Obrebski dertig jaar was, was Romanovski tweemaal zo oud. Hij leek op een konijnenfokker.
Ik keek in zijn ogen. Ik zag er grote vermoeidheid in, alsof hij te voet de hele wereld was rondgegaan en onderweg veel meer had geleden dan Jezus van Nazareth. Waarschijnlijk toch geen konijnenfokker.”
De betekenis van iets dat “Pumperdentlich” is: iets is geweldig, maar stelt ondertussen geen reet voor.
“Toen ging ik niet meer vissen. Ik bracht vijf jaar door in een inrichting voor geestelijk gestoorden. Daar heb je geen vissen. Enkel koningen, keizers, Napoleons, Christussen, Afrodites en Maagden van Orleans.”
“Uit vissen gaan betekent vooral vrijheid”
Fraaie verhalen vooral door het tijdsbeeld, de persoonlijke kijk en de mooie metaforen.