Wie Lucy was en wie zij geworden is...

Samen met "Oh William" vormt dit werk eigenlijk één verhaal, namelijk het leven van Lucy Barton, een vrouw van zeer “magere” komaf, geboren en opgegroeid in Amgash, Illinois. Ondanks haar magere komaf bezoekt zij een universiteit, komt daar haar eerste man tegen en krijgt twee dochters. Wanneer die aardig aan het opgroeien zijn verlaat Lucy haar gezin en gaat haar eigen weg, oftewel zij kiest voor zichzelf. Zij wordt een redelijk succesvol schrijver en is een graag gezien gast bij lezingen in het land. Zij ontmoet dan David, een Joodse musicus en trouwt met hem. Als zij begin 60 is komt David te overlijden. Deze levensloop is op te maken uit deze twee boeken. De verteller is dezelfde, namelijk Lucy maar het perspectief is wezenlijk anders.
In het eerste verhaal is zij in de dertig en ligt zij ruim 6 weken in het ziekenhuis wegens complicaties na een appendectomie en komt haar moeder, op verzoek van haar echtgenoot William, om haar te steunen. Zij had haar moeder al tien jaar niet meer gezien! Haar moeder blijft dan vijf dagen en nachten onafgebroken bij haar, hetgeen Lucy de gelegenheid geeft haar hele jeugd, de armoede, de eenzaamheid, haar relatie met haar moeder, haar vader en haar broer op haar eigen manier aan het papier toe te vertrouwen, hetgeen bijna een monologue interieure oplevert. Want moeder zegt weinig of niets, en al helemáál niets als het over emoties gaat. Lucy weet intussen -zeker op papier- haar eigen emoties, haar twijfels, haar liefde, haar (on)zekerheden op een uiterst invoelbare en herkenbare manier te verwoorden. Vaak met prachtig uitgedrukte kernachtige waarheden: “in all sad events life goes on. Until it doesn't.”
In “Oh William” eigenlijk van hetzelfde laken een pak. Nu is Lucy ruim 60, heeft haar eigen leven aardig op de rails en ook haar dochters maken het goed. Haar tweede man, David is een paar jaar terug overleden. Nu vraagt haar eerste man William haar steun in zijn zoektocht naar een mogelijke halfzus. Zijn moeder (van wie Lucy steeds heeft aangenomen dat zij uit een sociaal hoge laag afkomstig was) verliet haar eerste man voor Williams vader Gerhardt, een Duitse krijgsgevangene. Echter mogelijk heeft Williams moeder toen niet alleen haar eerste man, maar ook een kindje verlaten.. deze zoektocht leidt weer tot talloze overpeinzingen van Lucy waarbij haar eigen, Williams en diens moeders verleden worden gememoreerd en waarbij met name weer de emotionele en relationele aspecten zeer fraai en invoelbaar verwoord worden, waarbij met name de reacties en overwegingen bij Lucy en William tot wederzijdse herkend worden, leidend tot de verzuchtingen “Oh William” en “Oh Lucy”. Heerlijke leesstof.