Boontje doppen, eitje pellen..

Boek dat ìk al langer heb staan, een keer eerder begon ik erin en toen kon het me niet boeien. Toch nog eens geprobeerd vanwege de lovende kritieken en nu doorgelezen tot voorbij pagina 100. Het is opgebouwd als een monoloog van een beheerder van een park met vakantiehuisjes op het platteland van Polen tegen een nieuwe bezoeker. Dit verhaal houdt hij terwijl hij bonen dopt en zijn bezoeker mee laat doppen. Dit schijnt een Poolse gewoonte te zijn. Hij verhaalt over zijn geschiedenis en vooral hoe hij aan dat park is verbonden geraakt. Nadat er na ruim 100 bladzijden nog steeds niets wezenlijks is gebeurd en de verteller eigenlijk niets echt boeiends vertelt heb ik het boek weer gesloten. Aan mij niet besteed.