Tis wat

Lang geleden las ik van dezelfde schrijver “Angela’s Ashes”, waarin hij zijn jonge jaren in eerst Ierland, erna New York en weer terug in Ierland beschrijft. Dit boek is het vervolg, spelend vanaf zijn 14e jaar wanneer hij zich in zijn eentje in New York een plaats in het leven gaat bevechten. Hij bezoekt geen high-school, is wel zeer geïnteresseerd in literatuur. Hij weet zich staande te houden met zijn eeuwig ontstoken ogen, gaat bij het leger en brengt een tijd in Duitsland door als korporaal in the American Army. Na een teleurstellend bezoek aan zijn moeder -Angela- in Ierland gaat hij terug naar Amerika, weet toch een plek op de universiteit te bevechten en wordt leraar, trouwt, krijgt een dochter terwijl ook zijn broers en uiteindelijk ook zijn moeder in Amerika belanden. Regelmatig zet hij het op een zuipen zoals het een echte Ier betaamt en echt gelukkig wordt hij eigenlijk nooit. Zijn moeder overlijdt waarna hij samen met zijn broers haar as terug brengt naar Ierland. “ ‘Tis” is de opmerking die steeds weer gebezigd wordt als hij weer in een situatie belandt die hem min of meer door het noodlot toch in zijn vezels Ier te zijn wordt opgedrongen.
Aardig opgeschreven, maar duidelijk minder aangrijpend dan het eerste deel van zijn autobiografische verhaal. In dat eerdere boek waren de intermenselijke relaties veel beter en aangrijpender beschreven. Dit verhaal is meer een egodocument.