Gebrekkige uitvoering

‘De achterblijvers‘ begint met een proloog dat nog vrij weinig lijkt te zeggen, maar wel meteen een spannend sfeertje oproept.

We maken kennis met ene Liv, maar wie zij is en wat zij doet wordt eigenlijk pas duidelijk zodra we Jonathan leren kennen. Hoofdpersonage van dit boek en werkzaam bij de AIVD.

Hij komt over als een interessant personage, maar wat mij direct opviel is dat hij absoluut niet lijkt op iemand die bij de AIVD zou kunnen werken.

Ik twijfel er zelfs aan of de geheimzinnige auteur dat wel gedaan heeft. Zowel het personage van Jonathan als zijn doen en laten en daarbij ook datgene wat we zien op het kantoor van de AIVD, komen wat onrealistisch over.

Dit zelfde geldt voor de verhaallijn. Waar in de flaptekst wordt aangeven dat het een taak van Jonathan is om het land te behoeden voor een aanslag, komt de spanning die dit oproept in het verhaal zelf zeer traag op gang.

Wat mij betreft behaalt deze spanning zelfs geen hoogtepunt.

Er ontbreekt te veel aan de uitwerking die dit mogelijk had kunnen maken.

Op de eerste plaats zijn personages te summier uitgewerkt en vinden we naar mijn mening geen enkele verdieping. Ik miste een echte kennismaking. Daarnaast gaat het verhaal behoorlijk vlot en wordt er (in het heden) vrij snel over wat zaken heen gestapt voor mijn gevoel.

In het verhaal wordt het perspectief van Jonathan afgewisseld met twee andere perspectieven die in het verleden plaatsvinden.

Op zich interessant, omdat deze perspectieven een onderbouwing geven voor het heden. Deze perspectieven waren dus zeker een toevoeging, omdat ze zorgen dat het totale verhaal klopt.

Ze zijn dus niet onbelangrijk, maar wat mij betreft wel wat langdradig.

Veel van de informatie die we krijgen van dat verleden voelde meer als opvulling. Er is te lang en te veel aandacht besteedt aan onnodige feitjes, waardoor de uitwerking van het heden te weinig aandacht krijgt.

Te weinig aandacht om het te voelen en te ervaren en te weinig aandacht om realistisch over te komen.

Kortom, de dreiging in dit boek was voor mij niet voelbaar.

Tel daarbij op dat Inse Martin teveel actuele onderwerpen die in Nederland spelen heeft willen toevoegen.

Persvrijheid, bedreigingen aan het adres van journalisten, de gaswinning in Groningen, complotdenkers, de belangrijke rol van de Rotterdamse haven, asielzoekers en de onmin met Rusland.

Het is too much. Te veel en niet goed uitgewerkt.

De actuele thema’s in dit boek hadden juist heel indrukwekkend kunnen zijn. Het zijn thema’s waar we nu mee te maken hebben en die een ieder zal herkennen. Dit had kunnen betekenen dat dit verhaal levensecht aan zou kunnen voelen.

Bij mij was dit echter absoluut niet het geval en dat vond ik enorm jammer.

Ook de tijdlijn in het heden is niet duidelijk.

Jonathan infiltreert in een groepering, maar voor hoelang?

Alles bij elkaar voelt het als een week, hooguit twee.

Echter is er aan het einde een opmerking waarin hij zegt dat hij de leider inmiddels zo goed kent dat hij weet wat hij/zij gaat doen (best knap aangezien er bijna geen dialoog is geweest tussen de twee). Dit doet vermoeden dat het langer zou kunnen zijn, maar duidelijk is het dus niet.

Wanneer het einde van dit boek nadert, krijgen we nog iets van een spannende twist, maar door de gebrekkige aanloop ernaar toe, miste ook deze twist zijn uitwerking.

Het einde voelde surrealistisch, afgeraffeld en onaf. Als lezer voelde ik het gewoon niet.

De podcast
Natuurlijk dook ik ook de bijbehorende podcastserie in. Hoe vaak maak je mee dat we ook kennis kunnen maken met de personages in audioafleveringen?

Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet wist wat ik moest verwachten. Ik ging er dus lekker blanco in.

‘Jonathan‘ de podcastserie bleek niet echt een podcast en ook geen audioboek idee te zijn.

Het bleek al snel dat het meer een soort van hoorspel was.

Na twee halve afleveringen (van de zes), heb ik moeten concluderen dat dit echt niet mijn ding is.

Ik denk dat de stemacteurs hun best hebben gedaan, maar het klonk en voelde geacteerd en behoorlijk gekunsteld. Ik vond het niet aangenaam om naar te luisteren.

Mocht je zelf helemaal weg zijn van hoorspelen, geef het dan zeker een kans.

Conclusie
Wat had ik graag super enthousiast willen zijn. En wat had ik graag een geheimzinnige auteur aan mijn lijstje toegevoegd waarvan ik een vervolg wil lezen.

Maar helaas is dit niet het geval.

Het boek was te vol met teveel actuele thematiek, waardoor alles too much aanvoelde. Ik denk dat de focus op twee specifieke thema’s beter had uitgepakt.

Het ontbrak aan een gedegen uitwerking en verdieping waardoor het boek te saai werd, de spanning nauwelijks aanwezig was en ik het verhaal en de dreiging als lezer niet voelde.

Zowel de personages als de werkwijzen kwamen onrealistisch over. En voor mijn gevoel is er absoluut geen gedegen onderzoek geweest (voor zover mogelijk) naar de manier van werken van de AIVD.

Ik vind het verschrikkelijk om dit soort recensies te schrijven. Echter vind ik dat spannende gebeurtenissen of dreigingen voelbaar moeten zijn.

Gelukkig voor de auteur en de uitgever zijn er, gezien de al verschenen recensies, gelukkig ook lezers die helemaal weg zijn van dit boek.

Laat je dus door mij zeker niet ontmoedigen om dit boek een kans te geven!

Voor mij was dit het helaas niet, evenals de podcast.