Liza Anderson slaat de plank mis

‘Muren van steen en bloed‘ is het eerste boek in de serie ‘Het Archeron genootschap’ van Liza Anderson en ik vond nogal wat van dit boek. Zoveel zelfs dat ik moeite had om mijn mening onder woorden te brengen. Ik had werkelijk geen idee waar ik moest beginnen.

De synopsis belooft een spannend dark academia verhaal over heksen, mythische moordlustige wezens en een duister genootschap dat alles in balans probeert te houden.

Dat klinkt als een verhaal vol magie, geheimen, dreiging en machtsspelletjes niet?

Echter vond ik persoonlijk niets van dit alles terug en werden deze verwachtingen in mijn ogen niet waargemaakt. Er ontbrak verschrikkelijk veel in de uitwerking waardoor het verhaal mij niet echt kon boeien en vooral meer vragen opleverde dan antwoorden.

Zonder enige vorm van voorbereiding, stappen we het leven van Vic in. Zij draagt de zorg voor haar broertje Henry sinds hun moeder een aantal jaar geleden is verdwenen. Haar boodschap aan haar was altijd: zorg dat Henry veilig blijft, er zit iets achter hem aan. Henry daarentegen heeft altijd te horen gekregen dat hij voorbestemd is voor grootse dingen. Behoorlijk tegenstrijdige informatie dus, en helaas wordt daar nauwelijks verdieping aan gegeven.

Het verhaal neemt een snelle wending wanneer Vic bij thuiskomst wordt opgewacht door Henry en een onbekende man die hem wil meenemen naar een speciale academie. Een beetje discussie over en weer en dan gaan ze toch maar. Dat alles gaat zo snel dat het niet realistisch overkomt.

Zowel wat de achtergrond als de world building betreft, krijgen we onvoldoende informatie om het verhaal echt te beleven, te voelen en logisch te begrijpen. Hoofdstukken beginnen soms met informatie die iets zouden moeten bijdragen aan deze wereld en de geschiedenis van het genootschap. Ook tussen de regels door lezen we kleine stukjes, maar het blijft zo beperkt dat het nauwelijks iets toevoegt. En daar ligt wat mij betreft de grootste gemiste kans. Fantasy staat of valt met een sterke achtergrond en die miste ik hier.

De tijd lijkt daarnaast ook heel snel te gaan op de academie. We volgen lessen, maar de inhoud en het waarom blijven grotendeels onduidelijk. Waarom bestaat het genootschap precies? Wat is hun echte rol in deze wereld? Dat blijft allemaal te vaag.

Ook de ogenschijnlijke sterke band tussen Vic en Henry blijft zwaar onderbelicht. Er is onvoldoende verdieping waardoor gedrag en keuzes soms uit het niets lijken te ontstaan en voor mij niet echt voelbaar waren. Dit maakt dat ook de semi verrassing aan het einde nep en niet realistisch voelt.

Hetzelfde geldt voor de dynamiek tussen Vic en Xan, de Hoofdhoeder van Avalon. Hier lijkt duidelijk een enemies to lovers spanning te zijn bedoeld, maar het is gewoon niet goed uitgewerkt. Er is geen duidelijke opbouw en de ontwikkeling gaat onverklaarbaar snel, waardoor het geforceerd aanvoelt in plaats van spannend.

Met al het bovenstaande kabbelt het verhaal zonder duidelijke richting voort totdat er ineens een climax ontstaat die je niet ziet aankomen, simpelweg omdat er niet naartoe is gewerkt. Een verrassing, maar wel eentje die uit de lucht komt vallen dus. Het plot ontbreekt.

Hierdoor neemt het verhaal ineens een enorme vaart dat nauwelijks te verklaren is. Er ontstaat een strijd met mythische en moordlustige wezens die eerder nauwelijks een duidelijke rol speelden. Pas in deze laatste hoofdstukken worden deze wezens echt beeldend beschreven, wat voor mij voelde als mosterd na de maaltijd.

Ook Vic maakt in deze laatste hoofdstukken ineens een ontwikkeling door die zonder de nodige onderbouwing en uitwerking uit de lucht gegrepen leek. Het einde bevat vervolgens een soort verrassende twist die ik deels zag aankomen, maar die door de gebrekkige uitwerking niet logisch aanvoelt.

Maakt het nieuwsgierig naar het vervolg? Gek genoeg wel een beetje. Want waar gaat dit verhaal uiteindelijk heen?

Een hoop kritische noten zul je waarschijnlijk denken. En ja, dat klopt.

Liza Anderson laat wel zien dat ze natuurlijke dialogen kan schrijven en tegen het einde worden de scènes ook beeldender. Maar de uitwerking, de ontwikkeling en vooral de world building waren simpelweg niet sterk genoeg om het verhaal echt te laten leven.

Conclusie
‘Muren van steen en bloed‘ heeft mij geenszins weten te raken of te boeien.

Er ontbrak ongelooflijk veel aan dit verhaal. Eerlijk gezegd vroeg ik mij af of het wel een echt verhaal was, want het had geen doel en geen richting voor mijn gevoel. Liza was vooral zoekende naar wat ze allemaal in dit verhaal kon toevoegen, maar deed dit zonder reden en uitleg.

De marketingzin dat dit dé nieuwe dark academia hit zou zijn voor lezers van grote namen binnen het genre voelt wat mij betreft dan ook niet terecht en zelfs overdreven.

Aan dit debuut had echt veel meer gesleuteld mogen worden. Ik voelde het niet, er blijven te veel vragen openstaan en veel voelde gemaakt in plaats van organisch gegroeid.

Erg jammer, want het idee achter het verhaal had absoluut potentie.