Een geweldig debuut dat smaakt naar meer!

Dertig jaar geleden verdwenen er vijf jonge meisjes rond de gevaarlijke kliffen van de Great Western Tiers. Met die gebeurtenis kwam de legende van ‘de Hongerige Man’ tot leven en die legende heeft vandaag de dag nog steeds impact op de bevolking van Limestone Creek.

Wanneer een groepje tienermeisjes tijdens een excursie met school in diezelfde Great Western Tiers verdwijnt, gaan alle alarmbellen af. Er wordt een grootschalige zoektocht georganiseerd en rechercheur Con Badenhorst wordt als outsider op de zaak gezet.

Niet bekend met de omgeving, komt hij terecht in een gemeenschap vol corruptie, politieke spelletjes en onderlinge spanningen. Het lijkt alsof de gemeenschap doordrenkt is van geheimen en er daarnaast ook nog eens eigen regels op nahoudt.

Als één van de meisjes onder vreemde omstandigheden onderaan een klif wordt gevonden, groeit de bezorgdheid en de urgentie om de andere meisjes te vinden.

Lukt het Con als buitenstaander om de onderste steen boven te krijgen en de meisjes terug te vinden voor het te laat is?

‘De vermiste meisjes‘ begint met een beklemmend proloog waarin we kennis maken met Eliza. Dit proloog geeft ons een kijkje in de toekomst en zelf ben ik absoluut fan van zo’n proloog.

Doordat dit proloog een blik vooruit geeft, geheimzinnig is en direct spanning aan het verhaal geeft, houdt deze spanning aan gedurende de rest van het verhaal. Je moet weten wat er gebeurt is en waarom.

Na dit spannende proloog beginnen we overduidelijk bij het begin, maar de toon is meteen gezet.

Dit brengt mij meteen bij de schrijfstijl van Kyle Perry.

Hij schrijft vlot en beeldend, waardoor personages en omgeving tot leven komen. Hij wist mij hierdoor meteen het verhaal in te trekken en heeft mij niet meer los gelaten.

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven in de derde persoon. Deze perspectieven zorgen voor een belichting van verschillende kanten van het verhaal en samen geven deze perspectieven een bizar en compleet beeld.

Juist door deze wisselende perspectieven in combinatie met de uitgebreide beschrijving van omgeving en gebeurtenissen, blijft de spanning aanwezig. Er is veel onduidelijk en je bent letterlijk mee op zoek naar dat wat er nu werkelijk speelt.

Aan het einde van het boek wisselen perspectieven elkaar in hoger tempo af. Dit bouwt de spanning nog meer op en neemt je mee naar een bizarre en briljante ontknoping.

Kyle Perry heeft een spannend verhaal geschreven met een fantastisch uitgedacht plot. Het is behalve een geheimzinnig verhaal, ook een verhaal van een ontwrichte gemeenschap. Kyle Perry heeft zeker aan het einde ook gedacht aan actie in het verhaal, waardoor de spanning uiteindelijk ook een explosie kent.

Persoonlijk vond ik het verhaal zenuwslopend. En omdat het lang duurt voordat alles duidelijk wordt, vond ik het gewoonweg briljant. Er zitten een hoop twists in het verhaal en dat maakte het echt verrassend!

Kyle Perry sluit zijn boek af met een vooruitblik en daarnaast een epiloog dat nog lang blijft hangen. De scheidingslijn tussen werkelijkheid en mythes lijkt te vervagen. Ik houd er van!

Diverse thema’s spelen een rol in dit boek en kunnen mogelijk gezien worden als triggers. Thema’s: geweld, corruptie, automutilatie, suïcide, pedofilie, drugs, verslaving, PTSS.

Personages
Verschillende personages vervullen een belangrijke rol in dit verhaal.

We maken kennis met Eliza, Murphy en zijn dochter Jasmine en rechercheur Con.

Vanuit deze perspectieven lezen we het verhaal. Wat ik heel interessant vond, is dat Kyle Perry niet meteen alles vertelt over zijn personages. We leren hen gaandeweg kennen en dit maakt dat je met hen meegroeit in het verhaal. En ook dan blijft er nog het één en ander onbeantwoord.

Over het algemeen houd ik van tot in de puntjes uitgewerkte personages. In dit geval, hoort het bij de geheimzinnigheid van het verhaal dat je dus niet alles te weten komt van de personages. Voor mij maakte dit de sfeer compleet, omdat ik het leuk vond om naar dingen te gissen.

Ik kan mij echter wel voorstellen dat er lezers zijn die hier wellicht niet zo’n fan van zijn.

Vooral met betrekking tot Con ontbraken er nog wat antwoorden. In dit debuut wordt hier en daar gehint naar het verleden van Con zonder verdere uitleg te geven.

Dit maakt zijn personage absoluut interessant. Mijn verwachting is dan ook dat we Con in de toekomst vaker gaan zien en meer over hem te weten gaan komen.

Zijn personage deed mij hier en daar denken aan mijn favoriete FBI agent Pendergast uit de boeken van Preston & Child. (Ook het verhaal had bepaalde elementen die mij dat fijne gevoel gaven). Mogelijk is dit ook wel de reden dat ik extra fan van Con ben!

In dit boek zien we uiteraard meerdere personages terug die een grote rol spelen in het verhaal. We lezen weliswaar niet vanuit hun perspectieven, maar door de ogen van bovenstaande personages krijgen we absoluut een goed beeld van hen.

Ook deze personages maakten het verhaal meer dan compleet.

Gabriella, een collega van Con, heeft bijvoorbeeld best wel een indruk bij mij achtergelaten. Omdat zij zo anders is dan Con, is er een fijne dynamiek in hun samenwerking. Ik hoop dat we ook haar terug gaan zien in een volgend boek.

Conclusie
Met ‘De vermiste meisjes’ heeft Kyle Perry wat mij betreft een geweldig debuut geschreven.

Alles wat ik persoonlijk heerlijk vind in een thriller was aanwezig. Een interessante en spannende verhaallijn, geheimzinnigheid, geweld, actie en interessante personages.

Ik ben kritisch waar het gaat om de uitwerking van personages, maar in dit geval vond ik de geheimzinnigheid en onbeantwoorde vragen rondom de personages juist fascinerend.

Kyle Perry schrijft beeldend en neemt je mee naar een omgeving die velen van ons nooit in het echt hebben gezien. Maar je bent er. Want Kyle Perry sleept je absoluut mee.

‘De vermiste meisjes‘ heeft wat mij betreft echt een briljant plot en de twists waren absoluut verrassend!

Het einde gaf mij de rillingen en doet mij verlangen naar meer.

Ik kan bekennen dat ik er een nieuwe favoriete auteur bij heb. En dat ik dat durf te zeggen na zijn eerste boek, dat zegt wel iets.