Sci-fi of horror?

Vanaf de eerste pagina van ‘Duisternis‘ is duidelijk dat Christopher Krovatin een fijne schrijfstijl heeft.

We maken meteen kennis met de hoofdpersonages in dit verhaal: Alec en Hannah en het eiland waarop zij wonen.

Als het eiland meerdere keren per dag wordt overvallen door een alles opslokkende duisternis waarin vreemde wezens ronddwalen, zijn de twee vrienden vastbesloten uit te zoeken waar deze duisternis vandaan komt en hoe ze het kunnen stoppen.

De volwassenen maken zich namelijk vooral druk om het toeristenseizoen dat bedreigd wordt door deze vreemde onverklaarbare duisternis.

In dit verhaal is duidelijk dat niets is wat het lijkt en dat de duisternis dat het eiland opslokt, iets heel ouds en duisters is. Een mysterie om te ontrafelen dus. En dit mysterie zorgt er voor dat je, net als Alec en Hannah, wilt weten waar het vandaan komt.

Hoewel de duisternis en de vreemde wezens die zich in die duisternis ophouden als angstaanjagend kunnen worden gezien, kreeg ik bij dit boek meer een Sci-fi gevoel dan horror. Alhoewel, het heeft ook wel iets weg van de ‘The mist’ van Stephen King.

Er is spanning aanwezig in het verhaal, maar door de personages Alec en Hannah voelde het wat luchtiger aan dan bij de voorgaande boeken in de Horrorland serie.

Wat mij een klein beetje tegenviel met betrekking tot de personages, was het gebrek aan achtergrond. Zo is Alec met zijn moeder verhuisd naar het eiland en wordt hij door de “eilanders” gezien als nieuweling.

Hoe lang hij echter al exact op het eiland is en hoe zijn vriendschap met Hannah is ontstaan, wordt niet uitgewerkt door Christopher. Dit is wat mij betreft een gemiste kans. De vriendschap tussen Alec en Hannah had zeker realistischer overgekomen wanneer het de juiste achtergrond en verdieping had gehad.

Door de acties van de personages en hun zoektocht naar het geheim dat het eiland herbergt, wordt de spanning in het verhaal wel fijn opgebouwd.

De uitwerking van het plot vond ik echter een beetje tegenvallen en dit had zeker wat uitgebreider gemogen.

De ontwikkelingen bevatten namelijk interessante stukjes geschiedenis. Een duistere geschiedenis die de kracht had moeten zijn van dit verhaal, maar die door Christopher uiteindelijk wat afgezwakt wordt door de handelingen van de personages die anticiperen op de ontknoping.

Worden we heel erg verrast aan het einde van dit boek? Nee niet heel erg. Wel was het een fijn boek om te lezen en maakt de schrijfstijl van Christopher echt veel goed. Ik las het binnen een dag uit, dus meeslepend en beeldend is het absoluut!

Conclusie
Het vijfde boek alweer in de Horrorland serie! Het is niet mijn meest favoriete boek van de serie helaas, maar ik heb er wel van genoten.

Christopher heeft een beschrijvende en meeslepende schrijfstijl en weet je aandacht bij het verhaal te houden.

De wendingen die het verhaal neemt zijn absoluut interessant, alhoewel er hier en daar voor mij wat uitwerking miste om de spanning vast te houden.

Ook had er meer achtergrond informatie mogen zijn rondom de personages zodat zij ietwat realistischer werden in het verhaal.

Al met al, zeker wel weer een heerlijk jeugdboek!