Interessant concept, maar met vlagen slaapverwekkend

Grant McAllister, auteur van een verhalenbundel die dertig jaar geleden werd uitgegeven, geniet van zijn pensioen op een afgelegen mediterraans eiland.

Totdat een jonge en ambitieuze redacteur contact met hem opneemt. Julia wil graag een heruitgave van zijn verhalenbundel verzorgen en wil Grant interviewen over zijn boek.

Al snel voelt zij aan dat Grant wat te verbergen heeft en dat hij nauwelijks iets loslaat over zijn privéleven of de ideeën voor zijn boek.

Wanneer zij samen zijn verhalen doornemen, wijst Julia hem op dingen die niet kloppen. Ook staan er in zijn verhalen details die lijken te verwijzen naar een onopgeloste moord dertig jaar geleden.

Alhoewel hun samenwerking prettig lijkt te verlopen, wordt vrij snel duidelijk dat Julia met andere redenen naar het eiland is gekomen..

Een samenvatting met punten die meteen duidelijk maken dat het boek spannende elementen bevat.

‘Het achtste boek‘ begint echter met een hoofdstuk waarin twee personages voorkomen die niet in de samenvatting worden genoemd. Dit bracht mij in verwarring en omdat het hoofdstuk vrij lang duurde, had ik geen idee welke wending dit boek zou gaan nemen en wat het belang van dit hoofdstuk was.

Na dit hoofdstuk komen we hier al vrij snel achter gelukkig.

‘Het achtste boek‘ zijn verhalen in een verhaal. Dat klinkt heel verwarrend misschien, maar de opzet is zeker verrassend en uniek.

Auteur Grant McAllister heeft een verhalenbundel geschreven van zeven verhalen. Samen met Julia doorloopt hij deze zeven verhalen en als lezer krijgen wij deze zeven verhalen dus ook te lezen.

Deze opzet is absoluut verrassend en uniek.

De korte verhalen die je krijgt te lezen, zijn korte detectives. Deze verhalen waren absoluut leuk om te lezen, zeker als je houdt van mysteries.

Na elk verhaal kom je terug bij Julia en Grant, en hier ging Alex Pavesi wat mij betreft een klein beetje de mist in. Net als Alex Pavesi, heeft zijn personage Grant wiskunde gestudeerd. En Grant analyseert de verhalen van zijn bundel met wiskundige vergelijkingen.

Zelf heb ik absoluut een hekel aan wiskunde, dus deze analyses vond ik slaapverwekkend. De toegevoegde waarde van deze analyses waren mij absoluut niet duidelijk.

Fascinerend is dat Alex Pavesi verhalen in een verhaal vertelt. Hij heeft absoluut geprobeerd om de lezer met psychologische aspecten op het verkeerde been te zetten en dat was zeker wel interessant.

Eén van de zeven verhalen is een gebruikt verhaal van Agatha Christie. En alhoewel ik een vergelijking best interessant vind, vind ik het hergebruiken van een verhaal niet echt verrassend.

‘Het achtste boek‘ was voor mij geen thriller, ondanks de hier en daar gruwelijke details. Wel was het absoluut een detective die je, als je door de wiskundige vergelijkingen heen kunt kijken, absoluut zal interesseren. De opbouw aan spanning vond ik echter tegenvallen.

Personages
Meerdere personages komen in dit boek aan bod. De personages die we het meest zien zijn de personages van de verhalen die geschreven zijn door Grant. Interessant natuurlijk, maar zij hebben dan weer geen enkele toevoeging voor het verhaal van Grant en Julia zelf.

Zowel Grant en Julia leren we nauwelijks kennen. Hun hoofdstukken en gesprekken zijn te summier om verdiepend te kunnen zijn.

We lezen dan ook geen duidelijke omschrijving, zien geen ontwikkeling en verdieping hoef je niet te verwachten.

Toch weet Alex Pavesi je aan het einde van het boek te verrassen met de identiteit van zijn personages en de informatie die zij uit de doeken doen. Al is hier op geen enkele duidelijke manier naartoe gewerkt.

Conclusie
Toen ik het boek dicht sloeg, had ik wat gemengde gevoelens.

‘Het achtste boek‘ is een leuke detective voor tussendoor. Vooral de zeven verhalen vond ik interessant. Die waren zeker leuk.

De wiskundige analyses vond ik persoonlijk slaapverwekkend, maar ik kan mij voorstellen dat hier fans van zijn.

Als je eenmaal doorhebt hoe de opzet van het boek in elkaar zit, lees je er vlug doorheen. Ook is absoluut wel voelbaar dat er iets sluimert tussen Julia en Grant.

Toch vond ik de ontknoping, vooral de manier waarop, niet goed uitgewerkt. Ik miste echt wel iets aan opbouw aan spanning daarvoor.

Is dit een ijzersterk debuut van Alex Pavesi? Wat mij betreft niet. Wel is het zeker een interessante en op unieke wijze geschreven detective. Je hebt mysteries in een mysterie. Aan het einde van het boek wordt overigens de betekenis van de titel meer dan duidelijk en dat was zeker een leuk detail!

Dit debuut maakt mij wel nieuwsgierig naar een volgend boek, omdat hij qua detective verhalen op het goede spoor zit.