Advertentie

Na de gebeurtenissen in ‘La Belle Sauvage’, gaan we twintig jaar verder in de tijd en zijn we bijna tien jaar verder na het slot van de ‘Noorderlicht trilogie’.

In dit boek treffen we Lyra Zilvertong, nu twintig jaar oud, die volkomen veranderd is door de gebeurtenissen van de afgelopen jaren. Haar relatie met haar daemon Pan staat onder spanning en Lyra vraagt zichzelf af wat zij hiermee moet. Pan daarentegen heeft zo zijn eigen ideeën en probeert terug te halen wat Lyra kwijt lijkt te zijn.

Malcolm, welke we kennen uit het eerste deel van ‘Het Boek van Stof’ is uitgegroeid tot een interessante, integere volwassen man.

Vanwege een moord slaat het stel op de vlucht. Samen op reis ontdekken ze verschillende continenten opzoek naar een stad die beheerst wordt door daemonen en zijn zij opzoek naar het ongrijpbare Stof. Gaan we nu eindelijk meer informatie vinden over dit Stof?

Waar ik in het eerste deel moeite had om in het boek te komen, omdat het zich afspeelt voor de Noorderlicht trilogie, en je heel erg moet schakelen als je die boeken hebt gelezen, hoopte ik dat dit met dit boek beter zou gaan.
Philip Pullman blijft echter voor mijn gevoel gekke sprongen maken in de tijd. We zijn ineens twintig jaar verder en ook dit maakte dat ik wederom opnieuw in het verhaal moest komen.

Met de woorden en de verhalen van Philip zul je datgene moeten loslaten wat voor jou bekend is.
En dat is ook in dit verhaal wederom weer van toepassing.

Vanaf de start van het verhaal is meteen duidelijk dat er iets niet goed zit in de relatie tussen Lyra en haar daemon Pan. Lyra is volwassen en het verhaal lijkt zich te richten op wat er gebeurt als het avontuur voorbij is.
Lyra moet een normaal leven gaan leiden.

Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit Lyra, Malcolm en Pan. Dit gaf mij wel genoeg afwisseling in het verhaal waardoor ik het interessant vond om het te blijven lezen.
Ook in dit boek heeft de kerk een negatieve rol, iets wat we in de andere boeken ook veelvuldig zijn tegengekomen. Mij stoort dit absoluut niet, en ik vind de zienswijze met vlagen zelfs interessant. Alhoewel je je kunt afvragen in hoeverre dit nog vernieuwend is..

Philip voegt in dit boek ook huidige thema’s toe. De thema’s die ik er vooral uit heb kunnen halen zijn; geloof, vluchtelingen problematiek, persoonlijke ontwikkeling, relaties en misschien ook wel depressie. Vrij donkere thema’s.

Het verhaal gaf mij in het begin een goed gevoel, vanwege de volwassen rollen van de personages. Maar ik miste de spanning in het verhaal dat ik bij de trilogie en eerste deel van deze trilogie wel had. Het leek een beetje voort te sudderen. Sommige gedeelten waren wat mij betreft te langdradig en stiekem denk ik dat het boek toch wel iets korter had gekund.

Waar ‘La Belle Sauvage’ zich afspeelt voor de ‘Noorderlicht trilogie’, speelt dit boek zich er duidelijk na af. En lezers van de trilogie zullen dus eindelijk te weten komen “hoe het verhaal verder gaat”. De manier waarop Philip dit beschrijft heeft mij toch wel verrast. In positieve zin dat wel.

In dit boek is duidelijk te merken dat de auteur een donkere weg inslaat met zijn verhaal. Ik weet niet of ik hier heel vrolijk van ben geworden. Al is het ergens ook fascinerend.

In dit tweede boek wordt ook veel meer ingezoomd op de wereld van de daemonen. Ofwel, de afspiegeling van iemands ziel. Ik moet zeggen dat ik dit wel tof vond.

Het einde was verrassend, want het lijkt zonder uitleg te stoppen. Dus wachten op het laatste deel is van belang om het hopelijk wel goed te kunnen afronden.


Personages
Als ik aan Lyra denk, blijf ik dat kleine meisje voor mij zien van ‘Het Gouden Kompas’. Met haar lieve en beschermende daemon Pan. Om haar nu zo volwassen te zien is voor mij wel een omslag. Het lijkt of Philip een serie wilde neerzetten voor volwassenen en van zijn imago voor “jeugd” af wilde komen. Wat mij betreft is dat met Lyra gelukt. Ik vind haar kil en depressief en ze voelde voor mij verre van de Lyra die ik heb leren kennen.
Ik voel mij lichtelijk teleurgesteld over deze ontwikkeling. Alhoewel het het verhaal wel een andere richting geeft. Ook haar relatie met haar ‘oh zo geliefde Pan’ is niet wat ik er van gehoopt had. Het voelt zwaar en zwart.

Ja, Philip heeft gezegd dat dit boek anders zou worden. Maar toch voelde het alsof er een klein beetje magie door mijn handen weg sijpelde. Alhoewel het een interessante ontwikkeling is om te zien. Als kind heeft ze er een hoop avontuur op zitten. Nu zien we een kant, die vooral te maken heeft met de volwassenheid en de zaken die haar gevormd hebben tot wie ze nu is.

Malcolm vond ik persoonlijk een tof personage in dit boek. Maar ik heb werkelijk geen flauw idee hoe het komt dat hij verliefd is op Lyra, welke zich in deze staat bevindt.

Alhoewel ik een hoop personages in dit boek verder wat vlak vond, vond ik het wel leuk en verrassend oude bekenden tegen te komen! Tot mijn verrassing kreeg ik hiernaast ook antwoord op onbeantwoorde vragen.


Conclusie
Ok. Lastig. Dit boek was niet wat ik er van verwacht had. Ik zat nog zo in mijn Noorderlicht trilogie vibe.
Persoonlijk vond ik het al lastig om deel een van ‘Het boek van stof’ meteen te accepteren. Dit boekte maakte het er niet makkelijker op.
Ik ben benieuwd waarom Philip Pullman juist voor deze inslag heeft gekozen en wat maakt dat hij kiest voor meer zwaardere en donkere thema’s.
Is het een eigen keus of heeft het ook te maken met commentaren van lezers?

Vooral door het abrupte einde wil ik zeker het laatste deel lezen, en hoop ik vooral dat dat boek mij positiever weet te verrassen.

Ik blijf de wijze van schrijven van Philip interessant vinden. Ondanks dat ik misschien minder positief ben over dit boek, blijft zijn schrijfstijl mij wel fascineren!

Reacties op: Een donkerder vervolg

14
Het geheime bondgenootschap - Philip Pullman
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners
E-book prijsvergelijker