De vrouwen van Rue Cardinale

“De vrouwen van Rue Cardinale” is de nieuwste historische roman van Fiona Valpy - mooi, ontroerend en heel krachtig geschreven.
Een intens boeiende roman met 2 verhaallijnen die afwisselend verteld worden, beiden heel goed uitgewerkt en verschillende thema’s bevatten die gerelateerd zijn aan de oorlogsjaren en de nasleep ervan.

We volgen in de ene verhaallijn het leven van 3 jonge vrouwen tijdens het bezette Parijs van de jaren 40. Ze werken als naaister in het atelier van een erkend modehuis en wonen er op de zolderkamers.
Na hun werkuren hebben ze elk hun eigen leven en geheimen maar weldra worden ze allerbeste vriendinnen. We leren de vrouwen goed kennen doorheen het verhaal.
Mireille verloor haar Poolse vriendin die koelbloedig werd doodgeschoten door de Duitsers en sluit zich hierdoor vastberaden aan bij het verzet. Claire verloor op jonge leeftijd haar moeder en is hierdoor wat emotioneel leeg. Ze reist van haar geboortestreek Bretagne af naar Parijs in de hoop er haar plekje in de wereld te vinden. Ze valt als een blok voor de charmes van de knappe Duitse officier Ernst en droomt ervan om na de oorlog een leven samen met hem op te bouwen. Ze dondert vlug van haar roze wolk af als ze ontdekt dat hij een vrouw en kind heeft in Duitsland en zij voor hem niet meer dan een pleziertje betekende. Ze voelt zich dom en belachelijk en besluit zich aan te bieden als verzetsstrijder.
Mireille stelt haar voor aan Monsieur Leroux, één van de belangrijkste spilfiguren van de verzetsgroep en ze wordt er toegelaten. Net zoals Mireille wordt ze ingezet als boodschapper en passeur en riskeert hierbij telkens haar eigen leven.
Vivi komt nieuw in dienst bij het modehuis en blijft vaak lang nadat het naaiatelier al dicht is doorwerken. Wat de 2 anderen niet weten is dat ook zij een belangrijke taak vervult bij het verzet.

Claire ontwijkt haar Duitse officier Ernst nadat ze zich belogen en bedrogen voelt en dat heeft nadelige gevolgen. Na een tip van de buurtbewoners is er een inval van de Gestapo bij hen thuis: Vivi wordt op heterdaad betrapt en ook Claire nemen ze mee voor verhoor. Mireille was op het moment van de inval niet thuis maar duikt een tijdje onder voor alle zekerheid.

Vivi en Claire worden urenlang ondervraagd en gemarteld. Ondanks dat ze fysiek en metaal zwaar gepijnigd worden, blijven ze trouw aan de verzetsgroep en verraden niemand. Ze worden helaas niet vrijgelaten maar overgebracht naar Flossenbürg, één van de ergste concentratiekampen in Duitsland waar ze de gruwel aan den lijve ondervinden. Mireille blijft alleen achter in Parijs en weet niet of ze haar vriendinnen ooit zal terugzien. Ze put kracht uit haar overtuiging dat ze nog leven en blijft zich verder inzetten voor het verzet.
Als de geallieerden het Duitse leger langzaam maar zeker terugdrijven en de oorlog voorbij is gaat ze samen met Monsieur Leroux op zoek naar Claire en Vivi.

In de andere verhaallijn ontmoeten we Harriet, de kleindochter van Claire die ze nooit heeft gekend. Ze kan de dood van haar moeder maar niet verwerken en voelt zich eenzaam en alleen waardoor ze vast blijft zitten in haar verdriet. Het lijkt haar ook moeilijk een band te hebben met haar vader, haar stiefmoeder en stiefzusjes. Ze vindt tussen de spulletjes van haar moeder een oude zwart-witfoto van 3 vrouwen. Een foto van een ver verleden, genomen aan de gevel van een modehuis in Rue Cardinale en iets in haar drijft haar naar Parijs te gaan, op zoek naar antwoorden. Ze kan zichzelf een stageplaats bemachtigen in datzelfde modehuis en werkt er samen met Simone. Beide jonge vrouwen wonen op de bovenverdieping van het modehuis. Als Simone toevallig de zwart-witfoto ziet, herkent zij haar grootmoeder in één van de vrouwen. Stilletjes aan krijgt Harriet het verhaal van haar grootmoeder te horen en kan ze nu ook beter begrijpen waarom het verdriet dat haar eigen moeder met zich meedroeg haar te zwaar werd. Harriet gaat heel diep tijdens de zoektocht van haar wortels maar dit is nodig opdat ook zij kan helen en zich kan openstellen voor haar familie en warmte, genegenheid en liefde kan toelaten in haar leven.

Ik betrap mezelf dat het moeilijk lezen is zonder tranen te laten als het gaat over de ontberingen en gruwel tijdens die meest donkere tijden in Europa maar tegelijk zijn het verhalen die moeten geschreven worden opdat we dit nooit zouden vergeten, met de bedoeling dat het zich nooit meer zou voordoen. Schrijfster Fiona houdt zich niet in en drukt ons met onze neus op de feiten wat er zich allemaal tijdens de oorlog afspeelde in de concentratiekampen. Ze beschrijft het enorme leed in oorlogstijd, de ergste gruwel van de holocaust, het verraad, de angst en de wanhoop, …maar ook het klein beetje hoop dat de mensen koesterden, de moed en wilskracht van de gewone burgers om hun eigen leven op het spel te zetten en de durf zich te verzetten tegen het Duitse leger van Hitler.

Het is bewezen dat de gruwel van de oorlog ook een nasleep heeft op de jongere generaties: de tweede en derde generatie erft een oorlogstrauma.
Fiona Valpy heeft ook dit thema en rouwverwerking prachtig in de verhaallijn van Harriet gegoten.
Harriet’s moeder was het kind van een holocaust-overlevende en een verzetsstrijder. Ze zat in een soort van depressie en nadat haar man van haar is weggegaan had ze een compleet leeg gevoel en kon ze het leven niet meer aan. Harriet zelf ontwikkelt ook een depressie en ze weet niet echt waarom. Ze voelt zich vervreemd van zichzelf en op de raarste momenten wordt ze overvallen door een enorm diepgeworteld gevoel van eenzaamheid en voelt ze zich nergens thuis. Naast haar eenzaamheid is ze ook bang - bang om alleen te zijn en bang om samen te zijn. Het was noodzakelijk dat ze het verleden van haar grootmoeder wist en hierover kon praten zodat de cirkel van trauma-overdacht werd doorbroken. Eenmaal ze het een plaats kon geven kan ze haar eigen identiteit ten volle ontwikkelen en haar eigen leven leiden.

Fiona Valpy heeft een heel realistisch verhaal geschreven, ze heeft niet enkel de erbarmelijke jaren van WOII verteld maar toont ook aan dat terreuraanslagen en conflicten tot op de dag van vandaag nog steeds deel uitmaken van onze wereld en we ons hierdoor niet ten volle veilig kunnen voelen.

Een prachtig maar ontroerend verhaal dat ik met plezier 5 sterren geef.