Na chaos komt orde

Carol lijkt een goed getrouwd leven te hebben maar niets is minder waar. Haar man Leon vindt zichzelf vooral belangrijk : hij heeft alleen maar oog voor zichzelf, zijn bedrijf en zijn algemeen succesvol zijn. Hij spendeert weinig tijd met zijn vrouw en dochter en zelfs tijdens de ‘goedmaak - gezinsvakantie’ in Frankrijk hangt hij vooral aan de telefoon voor zaken. Het loopt er zelfs goed fout als hij uit de bocht vliegt met zijn dure wagen en hij hierdoor voorgoed verlamd in een rolstoel terecht komt. De reeds egoïstische Leon raakt hierdoor nog meer verbitterd en dit heeft een grote impact voor het gezinsleven en zijn directe omgeving.

Carol is het loyale en zorgzame type die zo goed als ze kan voor Leon zorgt samen met de thuisverpleging. Ze heeft heel veel steun ook van haar moeder die regelmatig meehelpt in de zorg van Leon. Als haar moeder plots sterft en Carol haar job verliest, glijdt ze langzaam maar zeker in een depressie en heeft ze zware donkere gedachten. Zoals ze gewoon is probeert ze haar verdriet en haar leed te verbergen voor haar dochter en haar zus. Ze sluit zich stilaan af voor de rest van de buitenwereld maar ze beseft ergens wel dat ze zo niet verder kan. Ze is al een hele tijd niet gelukkig, zelfs voor Leons dwarsleasie voelde ze zoveel onvervulde behoeften en werd ze emotioneel onderdrukt. Ze doorzoekt het internet en vindt een manier om deze keer voor haarzelf op te komen en zichzelf te bevrijden zodat ze eindelijk kan leven.

‘Een soort van sterven’ is een prachtige psychologische roman dat leest als een trein. Het boek is prima ingedeeld met korte hoofdstukken, afwisselend in tijdspanne. We starten met Carol die zich in een epsi afdeling van een ziekenhuis bevindt – een eenheid van psychiatrische spoedinterventie en ze praat met de psychiater en de verpleging. Zij is het hoofdpersonage, in de ik-vorm geschreven dus je creëert al meteen een band met haar.

Gaandeweg vertelt ze wat er is gebeurd in het verleden en hoe ze zich hierbij voelt en als lezer voel je intens met haar mee. Haar gedachtengang, haar dialogen, haar emoties en haar loyaliteit naar haar echtgenoot toe, haar zorgzame bescherming naar haar dochter, haar verdriet voor de dood van haar moeder … Ik heb alvast grote bewondering voor haar sterke wil van leven, haar overlevingsdrang en haar zelfredzaamheid. Ondanks dat ze zichzelf verwaarloost en nog weinig fut heeft, groeit ze doorheen het verhaal en de laatste zin van het boek is daar het bewijs van.

Leon lijkt wat op de achtergrond, ik miste wat diepgang in zijn personage, zijn gedachtengang, zijn emoties en drijfveer kwamen niet echt aan bod. Misschien komt er een vervolgdeel aan dit boek waarin Leon de hoofdrol speelt, dit zou ik zeker ook lezen.

Bettina Drion schrijft vlot en eerlijk. Niet te veel poespas aan verwoording maar gewoon rauw en gedurfd, precies zoals het moet voor dit verhaal.

Als je denkt te weten hoe het verhaal zal eindigen dan zorgt de schrijfster er toch voor dat het spannend en verrassend blijft tot het eind. Mooi werk!

Er komen verschillende thema’s aan bod : leven met een narcist, emotionele terreur, destructieve relatie, jobverlies, zelfverwaarlozing, verlamming, pil van Drion ( pil om op humane wijze uit het leven te stappen), depressie, zwarte gedachten, … Hierdoor vind ik het een prima boek om ook te bespreken in een leesclub.

4,0 sterren
Bookstagrammer Rebekka_leest