Een slow burner

In 1994 liep Travis Green door het stadje Hartstead en schoot lukraak 11 mensen dood. Het laatste slachtoffer was de vader van Cassie Colman.
Cassie werd een soort posterkind van deze tragedie daar zij onder het bloed in de voortuin werd gevonden en daar een iconische foto van werd gemaakt en gepubliceerd.
Nu, 25 jaar na dat de schietpartij heeft plaats gevonden maakt de stad zich op voor een herdenkingsdag.
Cassie, inmiddels moeder van een baby is ingetrokken bij haar moeder die lijdt aan vroegtijdige alzheimer.
Op een dag vindt Cassie iets in de bezittingen van haar moeder die haar doen twijfelen aan wat er nu werkelijk gebeurd is die dag en of de moorden wel zo lukraak gepleegd werden.
Als er zich dan ook nog een journalist meldt die een achtergrond verhaal over de zaak wil schrijven belandt Cassie in een maalstroom van gebeurtenissen die alles op zijn kop doet zetten.
Het boek zelf ziet er geweldig uit; een knal gele omslag in de vorm van een enveloppe terwijl de rand van deze enveloppe in reliëf is gedrukt.
Dit boek springt er echt uit in de thriller afdeling.
Wat ik erg goed vond aan het verhaal was dat de schrijfster de tijd neemt om langzaam maar zeker bepaalde dingen te onthullen; nergens voelde ik iets van haast.
Ook de relatie van Cassie en haar baby wordt erg goed omschreven, m.n. het gevoel wat Cassie heeft. Hier geen roze wolk maar voor de verandering eens een vermoeide moeder, die ook nog de zorg van haar moeder op zich moet nemen.
Het verhaal leest lekker en begeeft zich langzaam maar zeker naar een climax. Ondertussen lees je , verspreidt door het boek de verhalen van de 11 slachtoffers. Voor mij was dat geen moment storend; het bracht deze karakters tot "leven".
Waar ik mij wel een beetje in verloor is het feit dat er veel karakters worden geïntroduceerd die allemaal iets te maken zouden kunnen hebben met de gebeurtenissen die Cassie ten deel vallen.
En dat was ook voor mij de manco; er doemden zoveel scenario's op dat het een beetje onoverzichtelijk werd en ik op sommige punten mijn hoofd er bij moest houden wie nu ook al weer wie was.
De schrijfster heeft ook de neiging om te beginnen met een duister sub plot maar maakt dat niet af. Pas later in het verhaal wordt dat in 1 alinea uitgelegd en opgelost.
Toen ik eenmaal gestopt was met meepuzzelen kon ik pas echt van het boek genieten, ik heb mij gewoon met de stroom mee laten voeren.
Aan het eind wordt er veel onthuld, een echte onverwachte twist maar toch blijf ik nog met een paar vragen zitten.
Al met al een goede kennismaking voor mij met deze schrijfster.