Gewoon goed.

Zoals je misschien weet schrijf ik nooit over het verhaal zelf...dat kun je bij de beschrijving vinden.
Dit is een goed opgebouwd verhaal met verschillende lagen waar de spanningsboog hoog ligt zonder ooit uit de bocht te vliegen.
Het verhaal loopt vloeiend door; hoofdstukken zijn wat langer maar niet zo lang dat het storend is.
Het is duidelijk merkbaar dat de schrijver naar een climax toewerkt; de aktie scènes worden steeds talrijker.
Het verhaal grijpt in het begin terug naar 10 jaar geleden, het moment dat de zoon van Jonak verdwijnt.
Daarna volgen de hoofdstukken, die wat langer zijn dan normaal elkaar chronologisch op.
Karakters zijn goed weergegeven en ook dialogen tussen personages zijn natuur getrouw. ( Ik kan mij helemaal voorstellen dat dit een weergave kan zijn hoe conversaties verlopen als je kind verdwijnt.)
Wat mij wel verbaast zijn de negatieve reacties die ik lees over dit verhaal.
Nu ik het boek uit heb denk ik dat ik dat wel kan duiden.
De eerste boeken die deze schrijver schreef lieten niets aan de verbeelding over.
In dit verhaal wordt veel meer overgelaten aan de verbeelding; in zijn vroegere werk kon je bijna ruiken wat voor geur een lichaam uitscheidde die aan het ontbinden was.
In dit verhaal geeft de schrijver alleen maar grote lappen plastic aan en ongebluste kalk en dan mag je de rest zelf invullen.
Maar geloof mij; je krijgt genoeg gruwelijkheden je kant op geschoven.
Op de achterflap staat dat dit het begin is van een nieuwe thriller serie en met dit verhaal is het visitekaartje van hoofdrolspeler Jonah Colley op een geweldige manier afgeleverd.
Ondanks mijn lichte afkeer voor serie thrillers ben ik zeer benieuwd naar verdere avonturen van deze man.