Zo gelukkig zullen we nooit meer worden.

Grip is een verinnerlijkte roman waarin de natuur een belangrijke rol speelt.
Vier veertigers die eerder een berg beklommen in de Lofoten, treffen elkaar 20 jaar later op een reünie in Wales. Het verhaal bestaat uit 3 narratieven en wordt verteld vanuit 3 perspectieven: Paul-Vincent-Martin. De vierde persoon in het verhaal is Lotte, zij vormt het middelpunt, maar komt pas in de allerlaatste zin in beeld.
Drie alpinisten proberen 'Grip' te krijgen op een gebeurtenis die 20 jaar geleden plaatsvond; ze proberen het leven te begrijpen. Telkens terugkerend zijn de filosofische bespiegelingen over de (on)mogelijkheid van onsterfelijkheid van het mensdom.
Grip is het verhaal van een reis terug in de tijd door het ophalen van herinneringen; van het leven in het hier en nu zonder grip te krijgen op verleden of toekomst. Maar ook het verhaal van keuzes die niet gemaakt werden.
Zelden zal ik een boek herlezen: een boek dat ik gelezen heb, heeft z'n werk gedaan en kan terug naar de bibliotheek of krijgt een plaatsje in de boekenkast. Maar ik sluit niet uit dat ik voor Grip van Stephan Enter een uitzondering zal maken: dit boek is het waard vaker gelezen te worden.