Overleven in een wereld zonder antwoorden

In I Who Have Never Known Men volgen we veertig vrouwen die zonder enige uitleg gevangen zitten in een ondergrondse kooi. Geen namen, geen fysiek contact, geen doel. Alleen een dagelijkse routine van eten, drinken en overleven. Het is een volledige ontmenselijking die je als lezer samen met die 40 vrouwen constant laat afvragen: Waarom?
De vertelster heeft geen naam en, in tegenstelling tot de andere vrouwen, geen enkele herinnering aan de wereld "ervoor". Voor haar is de bunker de enige realiteit. Wanneer de vrouwen, door een onverwachte gebeurtenis, eindelijk de buitenwereld in kunnen, begint hun zoektocht. Een zoektocht naar een antwoord op hun 'waarom?' die meer vragen oproept dan antwoorden geeft. Het is bijzonder om te lezen hoe de jongste van de groep, die geen enkel besef heeft van ethiek, empathie of sociale structuren, langzaam de voortrekkersrol op zich neemt.
Ja, het verhaal heeft een zekere eentonigheid en herhaling, maar het past heel goed bij de troosteloze situatie. In de weidse, lege wereld boven de grond vinden de vrouwen opnieuw een routine. De vertelster leert daar pas wat liefde, verdriet en wanhoop betekenen. De manier waarop zij uiteindelijk de groep de genade geeft die ze nodig hebben, vond ik een van de meest bijzondere en aangrijpende momenten uit het boek.
Dit boek zet je echt aan het denken over de essentie van het bestaan. Wat blijft er van je over als er geen toekomstperspectief is? Als er geen doel is om naartoe te werken? Het is een verhaal over de moeizame hoop en de rauwe realiteit van eenzaamheid.
Een prachtig, en mysterieus verhaal dat nog lang in je hoofd blijft nazinderen. Het geeft geen hapklare antwoorden, maar dwingt je om te voelen wat het betekent om mens te zijn in de meest kale vorm.