Lezersrecensie
Een rauwe duik in rouw en verdriet
Soms lees je boeken die je niet zomaar even tussendoor weglegt. Tussen as en adem is zo’n verhaal. Het is een zwaar en emotioneel verhaal die thema’s als verlies, depressie en de verstikkende druk van andersmans verwachtingen aansnijdt.
Vanaf het begin is de toon gezet: het verdriet om Levi en de constante zorg om Izzy drukken zwaar op de schouders van Faye. De auteur schrijft bij vlagen poëtisch en met veel diepgang, wat ervoor zorgt dat je de emoties bijna fysiek voelt. De keerzijde is dat het verhaal hierdoor ook zwaar leest; het kostte tijd om er echt in te komen. Als lezer word je meegezogen in Faye’s zoektocht naar zichzelf en naar wat er precies gebeurd is.
"Hoe moet ik groeien als ik alleen maar struikel over herinneringen die niet eens over mezelf gaan."
Ik geef eerlijk toe: op sommige momenten wilde ik Faye wel even wakker schudden. "Kom voor jezelf op!" dacht ik dan. Maar als je dieper kijkt naar haar achtergrond—het jarenlang naar beneden gehaald worden en moeten voldoen aan andermans verwachtingen—dan is haar passiviteit en haar sluimerende depressie heel geloofwaardig. Ze zit gevangen in haar eigen verdriet en onzekerheid, wat van haar een kwetsbaar en echt personage maakt.
De dubbele POV (point of view) was een fijne afwisseling. Dit gaf een diepere inkijk in de gedachten van beide personages. Wel had het verhaal van mij op sommige punten iets minder zwaar gemogen, met wat meer dialoog om de interne monologen te doorbreken. De betekenis van de titel valt pas laat op zijn plek, maar als het eenmaal zover is, begrijp je de connectie tussen het verleden (as) en het moeizame verdergaan (adem).
Tussen as en adem is een intens boek. Het is geen verhaal voor een zonnige middag, maar een eerlijk portret van hoe iemand zichzelf kan verliezen in verdriet en hoe moeilijk de weg terug naar boven kan zijn. Hulp accepteren van anderen is daarin van cruciaal belang. Faye leert dat uiteindelijk als ze Ace toelaat.
"Je bent sterk, daar ben ik van overtuigd, maar laat mij jouw lasten verlichten door je een schouder te bieden en je te ondersteunen."
Vanaf het begin is de toon gezet: het verdriet om Levi en de constante zorg om Izzy drukken zwaar op de schouders van Faye. De auteur schrijft bij vlagen poëtisch en met veel diepgang, wat ervoor zorgt dat je de emoties bijna fysiek voelt. De keerzijde is dat het verhaal hierdoor ook zwaar leest; het kostte tijd om er echt in te komen. Als lezer word je meegezogen in Faye’s zoektocht naar zichzelf en naar wat er precies gebeurd is.
"Hoe moet ik groeien als ik alleen maar struikel over herinneringen die niet eens over mezelf gaan."
Ik geef eerlijk toe: op sommige momenten wilde ik Faye wel even wakker schudden. "Kom voor jezelf op!" dacht ik dan. Maar als je dieper kijkt naar haar achtergrond—het jarenlang naar beneden gehaald worden en moeten voldoen aan andermans verwachtingen—dan is haar passiviteit en haar sluimerende depressie heel geloofwaardig. Ze zit gevangen in haar eigen verdriet en onzekerheid, wat van haar een kwetsbaar en echt personage maakt.
De dubbele POV (point of view) was een fijne afwisseling. Dit gaf een diepere inkijk in de gedachten van beide personages. Wel had het verhaal van mij op sommige punten iets minder zwaar gemogen, met wat meer dialoog om de interne monologen te doorbreken. De betekenis van de titel valt pas laat op zijn plek, maar als het eenmaal zover is, begrijp je de connectie tussen het verleden (as) en het moeizame verdergaan (adem).
Tussen as en adem is een intens boek. Het is geen verhaal voor een zonnige middag, maar een eerlijk portret van hoe iemand zichzelf kan verliezen in verdriet en hoe moeilijk de weg terug naar boven kan zijn. Hulp accepteren van anderen is daarin van cruciaal belang. Faye leert dat uiteindelijk als ze Ace toelaat.
"Je bent sterk, daar ben ik van overtuigd, maar laat mij jouw lasten verlichten door je een schouder te bieden en je te ondersteunen."
2
Reageer op deze recensie
