Fantasy in een herkenbaar jasje

Verwachtte er meer van, begon sterk .aar het middenstuk was te traag. Een beetje alsof de auteur tijdens het schrijven bedacht hoe het verder moest en daar de tijd voor nam.

Rhya kon ik niet echt mee connecten, Penn was te zwijgzaam en dominant, Sorens rol te klein voor zijn karakter en de Vuurgilde bijna geen eigen wil. De dood van één van hen begrijp ik niet. Als het erom gaat dat de hoofdpersonages de persoonlijke drive krijgen om de strijd aan te gaan dan lijkt het me dat de strijd aan het einde van dit boek voldoende was. Er hoeft niet altijd een belangrijke bijpersonage dood te gaan in dit soort verhalen.

Verder kreeg ik bij Penn de Tamlin ick. Ik hoop eigenlijk stiekem dat Soren de Rhysand equivalent is (IYKYK)
Ga ik het tweede boek lezen? Ja, maar vooral omdat ik hoop dat die beter is dan het eerste boek.