Lezersrecensie
Dromerig, soms lastig te volgen
'Zonder betovering heb ik het gevoel een essentiele voedingsstof te ontberen, een vitamine die je alleen vindt als je in je eigen aarde begint te graven'.
Katharine May schreef eerder het prachtige Winteren. Uitgeverij Rainbow bracht vorig jaar Winteren uit, en nu haar meest recente boek Verwondering. Ik mocht een recensie exemplaar.
May schrijft in dit verhaal met veel prachtige, poetische zinnen haar zoektocht naar zingeving, verwondering. Ze ervaart diepe vermoeidheid, is bezorgd over het bedroevende wereldnieuws en draagt de nasleep van de pandemiejaren. Ze hoopt door op zoek te gaan naar bewuste aandacht en rituelen weer de band met de wereld om haar heen te herstellen.
In korte hoofdstukken, gebaseerd op de elementen water, vuur, lucht en aarde, neemt May je mee door haar reis. De somberheid van het thuis nietsdoen, tot niets komen en de tijd die je ontglipt, tot het zoeken naar zingeving in de natuur en geloof. Ze zoekt naar hoop, naar iets wat je de tijd even doet vergeten, zoals in de tijd dat je jong was en heerlijk kon spelen. Je merkt haar worsteling zodra ze dit door probeert te geven aan haar zoon Bert, die zo zijn eigen beleving heeft.
' Soms heb ik het gevoel dat er takken in mijn hoofd groeien. En telkens als je iets tegen me zegt, zaag je er één af'.
Soms herkende ik de onrust en het zoeken van de auteur, maar soms was ik het ook weer kwijt, denkt de auteur zoveel na dat ik het niet volgen kan. Er komen diverse onderwerpen aan bod wat me soms aansprak en soms ook helemaal niet. De reis van de auteur in de zoektocht naar verwondering is een mooie metafoor voor de reis die je zelf in dit boek maakt. Soms klikt iets, soms weer niet. Het laatste hoofdstuk Ether vat de reis mooi samen.
Hoewel ik Winteren mooier vond, is dit boek toch ook weer heel poetisch en filosofisch op zijn tijd. Want zijn we niet allemaal op zoek naar meer verwondering in ons leven?
Katharine May schreef eerder het prachtige Winteren. Uitgeverij Rainbow bracht vorig jaar Winteren uit, en nu haar meest recente boek Verwondering. Ik mocht een recensie exemplaar.
May schrijft in dit verhaal met veel prachtige, poetische zinnen haar zoektocht naar zingeving, verwondering. Ze ervaart diepe vermoeidheid, is bezorgd over het bedroevende wereldnieuws en draagt de nasleep van de pandemiejaren. Ze hoopt door op zoek te gaan naar bewuste aandacht en rituelen weer de band met de wereld om haar heen te herstellen.
In korte hoofdstukken, gebaseerd op de elementen water, vuur, lucht en aarde, neemt May je mee door haar reis. De somberheid van het thuis nietsdoen, tot niets komen en de tijd die je ontglipt, tot het zoeken naar zingeving in de natuur en geloof. Ze zoekt naar hoop, naar iets wat je de tijd even doet vergeten, zoals in de tijd dat je jong was en heerlijk kon spelen. Je merkt haar worsteling zodra ze dit door probeert te geven aan haar zoon Bert, die zo zijn eigen beleving heeft.
' Soms heb ik het gevoel dat er takken in mijn hoofd groeien. En telkens als je iets tegen me zegt, zaag je er één af'.
Soms herkende ik de onrust en het zoeken van de auteur, maar soms was ik het ook weer kwijt, denkt de auteur zoveel na dat ik het niet volgen kan. Er komen diverse onderwerpen aan bod wat me soms aansprak en soms ook helemaal niet. De reis van de auteur in de zoektocht naar verwondering is een mooie metafoor voor de reis die je zelf in dit boek maakt. Soms klikt iets, soms weer niet. Het laatste hoofdstuk Ether vat de reis mooi samen.
Hoewel ik Winteren mooier vond, is dit boek toch ook weer heel poetisch en filosofisch op zijn tijd. Want zijn we niet allemaal op zoek naar meer verwondering in ons leven?
1
Reageer op deze recensie
