Volop genoten van dit boek

Hazel (13) heeft een fijn lezen samen met haar vader, moeder, zus Rivka en broertje Nathan. Totdat haar ouders aangeven dat ze gaan scheiden. Haar vader vertelt dat hij dingen moet uitzoeken en dat hij al een poosje niet meer gelukkig is. De laatste tijd hoorde Hazel inderdaad wel veel ruzies tussen haar ouders, ook hoorde ze dat ze een geheim hebben. Ze wilde dat de ruzies zouden stoppen, maar natuurlijk niet op deze manier. Ze snapt er niets van, hoe kan je opeens niet meer verliefd zijn op elkaar en wat is dat geheim?

Toch ziet Hazel het allemaal niet zo somber in, als ze straks samen op vakantie zijn in Italië zal ze er alles aandoen om de liefde tussen haar ouders weer te laten opbloeien. Maar dan blijkt die vakantie door de scheiding niet door te gaan. Haar zus Rivka gaat met een vriendin op vakantie, Nathan mag met een vriendje mee en haar moeder heeft even tijd voor zichzelf nodig. Zo gebeurd het dat Hazel min of meer gedwongen wordt om naar haar oma te gaan die op een eiland woont. Iets waar ze helemaal geen zin in heeft, aangezien er op het eiland weinig te doen is. Terwijl ze alleen op de boot zit, leert ze twee jongens kennen Raphael (Raaf) en Kean. De afspraak was dat oma haar zou ophalen bij de boot, maar eenmaal aangekomen op het eiland staat er niemand op haar te wachten. Uiteindelijk besluit ze om dan maar lopend naar het huis van oma te gaan. Daar merkt ze dat oma wel erg vergeetachtig is en niet zo goed meer voor zichzelf zorgt. Toch weet Hazel al snel een mooie routine te vinden. ‘S ochtends maakt ze een wandeling met Vincent, de blinde hond van oma. Daarna gaat ze vaak naar het strand waar ze Raaf en Kean weer ziet. Samen brengen ze de meeste dagen door. Dan vindt ze op een dag in het huis van oma een stapel ongeopende brieven geadresseerd aan haar vader, waarom zijn ze nog dicht en wat zal daar instaan?

Nadat ik dit boek uitgelezen had moest ik het even laten bezinken. Wat heeft Marlies Slegers een mooi en ontroerend verhaal geschreven met prachtige metaforen en zinnen. Zoals ‘We horen bij elkaar, zoals puzzelstukjes van dezelfde puzzel’. De schrijfstijl vond ik lekker vlot en beeldend. Het verhaal wordt verteld vanuit Hazel, hierdoor lees je over haar gevoelswereld, waarin niet alleen maar plaats is voor verbijstering, verdriet en woede, maar ook voor verwondering en verliefde gevoelens. Zonder moeite verweefd de auteur verschillende zware thema’s in dit boek, waarvan de scheiding het meest aanwezig is. Toch doen de andere thema’s daar zeker niet voor onder. Zelf vond ik het bewonderenswaardig om te lezen hoe Hazel met al deze facetten van het leven omging. Hoe ze van een onzeker en timide meisje opbloeide tot een zelfstandige jongedame die haar eigen keuzes begon te maken. Hazel was erg goed uitgewerkt, maar ook de andere personages wisten stuk voor stuk mijn hart te veroveren. Het is een verhaal over liefde, familie, afscheid nemen en elkaar onvoorwaardelijk steunen. Hoe moeilijk dat ook soms lijkt. Prachtig boek voor jong en oud!