Buitenleven of het leven uitbuiten.

Pingping, een titel, heel goed gekozen bij het verhaal naar wat later zal blijken. De bloesem aan de bomen, geeft een gevoel van buitenleven, past ook perfect, ook daar kan ik van genieten.

Hoofdpersoon Lily is haar stadse en drukke leven zat en trekt in een oude stacaravan achter een boerderij op het platteland om eens te overdenken wat ze nu eigenlijk verder wil. Daar ontmoet ze boerin Marjan. Bij aanvang is alles nog koek en ei, ze worden zelfs goede vrienden als Lily haar helpt op de boerderij. Dan ontdekt Lily dat het helemaal niet zo goed gaat met de boerderij, de stallen zijn vies, de dieren hebben honger. Maar dan laat weduwe Marjan zich in met ene Cor, die graag haar ‘vriend’ wil zijn en haar gouden bergen beloofd om de inmiddels noodlijdende boerderij te redden. Hij weet wel een ‘manier.’ Lily ziet met lede ogen aan hoe Cor Marian inpalmt en haar resterende geld oppeuzelt. Maar het lijkt of Marjan nergens anders meer oog voor heeft. En dan is daar nog de wat sjofele Ansjeliek, een tweede huurster die ook zo haar eigenaardigheden heeft. Ondertussen komt Lily de gehandicapte Leonardo tegen. Lily, die nog altijd probeert om aan zichzelf te werken, raakt diep onder de indruk hoe Leonardo met zijn beperkingen omgaat. Leonardo laat haar een heel andere kant van het leven zien. Lily’s hart is groot en ze wil zowel Marjan als Leonardo helpen. Maar beide lijken daar niet op zitten te wachten.

Ik vond het thema in dit boek, wat betreft het naar je zelf op zoek gaan, heel goed. De bewustwording, dat we eigenlijk altijd maar ‘aan’ staan. Dat je ook echt af en toe eens moet afvragen en zeggen tegen je zelf: ‘Is dit nu echt wat ik kan, wat ik wil?’ En ook het sociale aspect, omgaan en openstaan voor een ander, niet altijd met jezelf bezig zijn, was heel duidelijk. Er was ook een andere kant; altijd het goede in de mens te willen zien en daardoor de pin op de neus krijgen. De zintuigen werden voortdurend geprikkeld tijdens het lezen.

Toch vond ik het jammer dat het verhaal redelijk voorspelbaar was allemaal. Ook mochten de persoonlijke karakters wat meer uitgediept worden, naar mijn mening. Eigenlijk was de enige persoon die goed uitgewerkt was, Leonardo. De anderen werden sociaal wel goed neergezet, maar het innerlijk vond ik wat summier. De spanning die tussendoor werd opgeworpen was wel weer goed te voelen. En dan de bij vlagen toegevoegde humor, die heel beeldend werd beschreven, was zeker een leuke aanvulling. Het meest genoot ik nog van het decor waar het hele verhaal zich afspeelde. De sfeer van het platteland, compleet met welriekende lucht, proefde je heel goed.

Alles tezamen maakt toch dat ik deze roman wel kan aanraden aan anderen om ook eens te lezen.

Mariët Meester schrijft fictie en non fictie. Eerder verschenen van haar hand: ‘Sevillana’, ‘Bokkezang’ en ‘De tribune van de armen.’ In april 2022 hoopt ze haar nieuwste boek ‘Koloniekind’ te publiceren.