Slordige uitwerking van urban fantasy

Blood of the earth is het eerste deel in de Soulwood-reeks, een spin-off van de populaire urban fantasy-serie Jane Yellowrock van auteur Faith Hunter. In Soulwood volgen we de avonturen van Nell Ingram, een personage dat in de novelle Off the grid werd geïntroduceerd als informant van vampierenjager Jane. Nell krijgt met Soulwood haar eigen serie.

In Blood of the earth volgen we Nell, een meisje dat nog nooit in haar leven haar haren knipte of make up droeg, maar wel perfect met een verscheidenheid aan wapens om kan. Die kennis dankt ze aan de sekte waarin ze opgroeide, maar die ze intussen achter zich liet. De sekte laat haar echter niet zo makkelijk los. Nell is opgejaagd wild voor de mannen van de sekte. Letterlijk, want ze wordt beslopen en onder vuur genomen als een echte prooi. In het heetst van de strijd maakt Nell kennis met de leden van PsyLED unit18, een onderdeel van Homeland Security op paranormaal vlak. PsyLed is een terroristische groepering op het spoor die het gemunt heeft op paranormale wezens, en er zouden connecties kunnen bestaan met de sekte uit Nells verleden. Wat Nell de ideale persoon maakt om unit 18 te versterken om de groepering te ontmaskeren. En misschien ontdekt Nell onder leiding van de unit wel haar eigen paranormale gaven?

Zoals gezegd is Blood of the earth een spin-off van Jane Yellowrock, maar de reeksen zijn in principe losstaand van elkaar te lezen, wordt door de uitgeverij en de auteur gesteld. Sommige details en connecties tussen personages gaan echter verloren zonder de achtergrond uit de Yellowrock-reeks. Dit ondanks het trage tempo waarin het verhaal verder kabbelt en de eindeloze herhalingen over Nells verleden binnen de sekte in het eerste deel van het boek.

Het grootste probleem met Blood of the earth is dat het erg rommelig aanvoelt. Faith Hunter probeerde heel veel verschillende aspecten in het verhaal te verwerken, maar zorgt daardoor voor een slordige afwerking. Zo wordt er kort ingezoomd op een belangrijke vampierenfamilie, maar verdwijnen deze voor de volgende 250 pagina's volledig van het toneel. In het begin van het boek worden we geïntroduceerd aan 'pea', een soort ordehandhaver binnen de paranormale wereld. Pea speelt gedurende 50 pagina's een prominente, mysterieuze rol, maar verdwijnt dan voor de rest van het boek. Faith Hunter opent veel verschillende plotlijnen, zonder deze af te ronden (wat niet altijd noodzakelijk is in een serie, maar in dit geval wel mist). Opbouwen naar volgende boeken is prima, maar niet op deze slordige manier die een onaangename leeservaring veroorzaakt.

Blood of the earth is zeker geen slecht boek. Er zit potentieel in de verhaallijnen over unit 18 en de andere personages. En ook de ontluikende romance tussen Nell en Occam brengt de nodige spanning met zich mee. Het is jammer van de slordige uitwerking en het trage tempo, want Blood of the earth bezit de nodige aspecten om een succesvol urban fantasy-verhaal te zijn.