Geen rancune ondanks alles.

Ouarda Saillo schreef met Dochter Van Agadir haar biografie neer. Haar leven zoals ze het zich herinnert.
Ouarda haar vader wordt na zijn huwelijk met een jongere vrouw steeds vaker gewelddadig. Hij mishandeld haar regelmatig waarbij hij haar regelmatig met de dood bedreigd. Ouarda wordt tussen vader en moeder heen en weer geslingerd. Tot plots haar vader zijn dreigement uitvoert en hij opgepakt wordt voor moord. Vanaf dan gaat het achteruit met haar leven en dat van haar broers en zussen. Hoe overleven ze dit, en hoe zal het leven zijn bij haar oom en tante en hun kinderen?
Ouarda sleept ons mee in haar jeugdjaren. Ze omschrijft alles op een zodanige manier dat je niet anders kan dan meevoelen. Ze omschrijft alles zoals ze het zich herinnerd zonder rancuneus over te komen. Ze schildert niemand af als een monster, ondanks alles wat ze haar aangedaan hebben. Hier kun je als lezer enkel maar blij over zijn omdat je dan voelt dat ze alles goed verwerkt heeft. Sommige passages zijn best wel aangrijpend.
Ze probeert om alle personages uit het boek mooi uiteen te zetten. Een uiteenzetting waardoor je het karakter van iemand goed begrijpt. Zo weet je hoe ze bestaan, hoe ze denken. Als lezer begin je na een tijd echt wel mee te voelen met Ouarda en haar broers en zussen.
Waar biografieën soms saai kunnen overkomen is hiervan in dit boek niets te merken. Ouarda houd moeiteloos de aandacht van de lezer vast. Dit doet ze vooral door in haar verhaal niet enkel over het verleden te praten maar ook passages aanhaalt waar ze de mensen en locaties als volwassen vrouw bezoekt.
Het is vooral ook een leerrijk verhaal om het vroegere leven in Marokko te duiden. Het leven op zich, de verschillen tussen man en vrouw, arm en rijk. Het zorgt er wel voor dat je als lezer op de één of andere manier nieuwsgierig wordt naar hoe het nu verandert is.
Conclusie
Een biografie zonder saaie passages. Ondanks alles wat de schrijfster meegemaakt heeft spat er geen rancune uit het boek. Een verhaal dat een mooi inzicht heeft op de manier van samenleven in Marokko rond de jaren tachtig. Zeer mooi geschreven, aangrijpend op sommige plaatsen.