Te afgehaspeld

Sharita Hart is een drukke dame. Naast het illustreren en het schrijven houd ze zich ook bezig met het maken van video’s. Naar eigen zeggen werkt Sharita vanuit haar hart en wil ze heel veel liefde geven. Ze staat ook open om samen te werken met andere mensen.
Ik kreeg de kans om haar boek Savannah en de Auriërs te lezen. Voor mij een verhaal met ups en downs.
De up is dat al vlug duidelijk wordt dat het verhaal eigenlijk een manier is hoe om te gaan met het verlies van een dierbare. Een manier van verwerking.
De down is dat ik dat gevoel naarmate ik verder kwam in het boek kwijtspeelde.
Het verhaal gaat over Savannah, die zich na het overlijden van haar moeder, van een gebouw gooit. Een zelfmoordactie waarvan ze door de Auriërs gered wordt. Een volkje dat normaal enkel maar liefde geeft maar nu bedreigd wordt door het duister. Om dit het hoofd te bieden hebben ze de hulp van Savannah nodig. Kan ze dit wel? En wat betekend dit voor haar eigen leven?
Er zitten zaken in het verhaal die noodzakelijk zijn maar ik vond ook dat andere zaken geen meerwaarde hadden. Zoals bijvoorbeeld het hier en daar aanbrengen van een woord uit de Auriërs hun eigen taal. Dat totaal geen meerwaarde geeft aan het verhaal.
De personages die ze omschrijft leer je wel kennen. Ze zijn juist genoeg uitgediept voor dit verhaal. De onderlinge dialogen zijn wel ok. Niet te lang maar wel interessant. Alsook krijg je een zeer goeie omschrijving van hoe ze eruit zien, wat dan nog weer versterkt wordt door de tekeningen die hier en daar in het boek verschijnen. Ze vormde ik me nog meer een beeld van de Auriërs en hun eilanden.
Het grote probleem voor mij, met dit verhaal, is dat het wat afgehaspeld wordt. Ik had eigenlijk graag gezien dat het boekje wat dikker was en de gebeurtenissen wat langer en meer uitgewerkt waren. Dan is er ook meer ruimte om de personages hun ding te laten doen. Misschien is dit een opmerking waar Sharita wel mee uit de voeten kan.
Ondanks alles leest het eigenlijk wel zeer vlot. Blijkbaar iets wat ik al meer gehad heb. Een verhaal met punten die mij storen maar waar ik toch zeer vlot doorlees.
Conclusie
Een vlot lezen verhaal waar je jammer genoeg na het lezen nog op je honger blijft zitten naar avonturen en actie. Een verhaal dat start als een soort rouwproces, maar dit jammer genoeg verliest naarmate het verhaal verder gaat.