Wensen verdoezelen de pijn. Met beetje teveel feelgood aan het eind

'Vermakelijk' staat er in de door de computer vervaardigde beschrijving van dit boek voor de bibliotheken. Dat zou je zo maar op het verkeerde been kunnen zetten. Helen Rutter kreeg voor haar boek 'De jongen die iedereen laat lachen' uit 2021 veel waardering.
Ook haar nieuwste boek is een fijn jeugdboek voor lezers vanaf ca. 10 jaar.
Leo heeft het moeilijk. Zijn vader besteedt veel aandacht aan zijn nieuwe gezin en zijn moeder is zo kapot van de scheiding dat ze haast haar bed niet meer uit komt.
Gelukkig is er ook nog vriendin Muis, maar ook deze vriendschapsrelatie staat onder druk.
Dan ontmoet hij zijn voetbalheld Lucas Boersen. Hij krijgt het aanbod om negen wensen te doen.
De uitvoering ervan zorgt voor hilarische momenten, maar onderhuids broeit er van alles.
Het had goedkoop kunnen uitpakken door negen wensen te laten uitkomen- bijvoorbeeld een Xbox & pizza bezorgen, ijscowagen, grootste stickerverzameling ter wereld en wraak op de Boze B's (zijn twee pestkoppen) en meedoen aan het schoolvoetbaltoernooi - maar heel subtiel geven de wensen meer inzicht aan Leo.

Aardig detail: boven elk van de 26 hoofdstukken staat een citaat van Lucas Boersen en een van Leo zelf dat op cynische wijze commentaar geeft op het citaat van zijn voetbalheld.
Voorbeeld: 'Je voelt druk als je geen vertrouwen hebt in jezelf (LB)- Daaronder het citaat van Leo Knoops: Ík voel druk als ik tijdens de les een scheet moet laten'.
Kleine, eenvoudige zwart-wittekeningetjes boven elk hoofdstuk.

Wat mindere elementen: Het voetbaltoernooi wordt live uitgezonden. Deze grootheid past - mijns inziens - niet zo in het verhaal. Dat had kleiner gehouden moeten worden en het einde is wel erg zoetsappig. Vader die 'sorry' zegt voor zijn gedrag. Gelukkig komt moeder dan weer niet live kijken. Ze volgt de voetbalescapes via tv. Muis is er gelukkig ook. Die zou niet komen vanwege een ophanden zijnde verhuizing. De relatie tussen Muis en Leo vind ik een van de mooiste en ontroerendste facetten naast zijn blijvende bezorgdheid - en soms ook ergernis - over zijn moeder.

Vermakelijke elementen? Zeker, maar ik zou dit nooit als begin van een beschrijving zetten. Daarvoor komt er teveel hartzeer voor.
Humor is overigens wel een van de drie trefwoorden die deze uitgever steevast op de achterflap vermeldt. Het geeft zeker wat lucht aan dit verhaal, maar de goede lezer proeft de pijn van Leo. jammer van dat te rooskleurige slot.
Vier sterren.