Te veel woorden ontkracht het verhaal

Het uitgangspunt van het verhaal is interessant. De uitwerking overtuigt mij niet in zijn geheel. Dat komt vooral door de overtolligheid aan woorden. Voor mij wordt een (jeugd)thriller pas echt interessant als het verhaal niet te wijdlopig is. Daarnaast - niets met verhaalinhoud te maken - vind ik de gebruikte papiersoort onaantrekkelijk. Slap geheel.
Het is een euvel waar veel schrijvers aan lijden. Het moet allemaal uitgebreid, voor mij te uitgebreid. Dat is een heel persoonlijke opvatting. Er zijn lettervreters die er wel van genieten en dat mag. De recensies bij dit boek zijn uiteenlopend. Dat begrijp ik wel.
Voor mij werkt het dus minder. Na een plattegrond - bruikbaar - barst het verhaal gelijk los. De eerste zin zet je als lezer meteen op het puntje van je stoel 'Ik zal het maar meteen duidelijk maken: ik heb Hugh Henry Van Boren niet vermoord'. Dat is op bladzijde 7.
Dan is het wachten tot bladzijde 45: 'Wie?' vroeg ik. 'Hugh. Hij is dood'. Dat geeft meteen aan waarom ik het wijdlopig vind. Er staat veel te veel oninteressante gegevens tussen.
Het verhaal speelt zich af op een school in Engeland, een setting die de meeste Nederlandse jongeren niet kennen. De leerlingen slapen ook op school.
Nou wil het toeval dat hoofdpersoon Jess Choudhary, van Indiase afkomst, samen met Summer een verhaal geschreven waarin een moord is gepleegd en de moord op Hugh vertoont dezelfde kenmerken.
Er zijn veel verdachten en vooral Millie wordt verdacht. Dat zit zo: Millie had een relatie met Hugh, maar die houdt ook van Clem.
Het wordt nog erger. Clem wordt aangevallen en ook Millie wordt slachtoffer. Ook zij wordt vermoord. Millie is dus niet de moordenares van Hugh. Maar wie dan wel?
Ondertussen wordt Jess met de dood bedreigd, is er een privédetective door de familie van Hugh ingeschakeld, is de politie omgekocht (rijke ouders), geheim uit het verleden en doet de schoolleiding onderzoek, maar niet doortastend genoeg.
Dit gegeven had veel interessanter uitgewerkt kunnen worden en een heuse pageturner kunnen worden las het krachtiger was geschreven - less is more- en er niet zoveel zijwegen bewandeld zouden zijn. Daarom verdient dit verhaal in mijn ogen drie sterren. Ik ben bang dat zo'n verhaal - bijna 400 pagina's - bij ons op school nauwelijks wordt geleend. De titel is aantrekkelijk, het omslag uitnodigend genoeg.
Ben benieuwd of iemand dit op zijn/haar leeslijst zet.