Scheiden doet pijn

Net als het debuut van Meke levenga - Identiteit is ook dit boek van Garcia Lebbink een debuut. En ik vind ook dit boek nog niet volgroeid. Sanne en haar broertje Daan horen van hun ouders dat ze gaan scheiden. En het is geen harmonieus verlaten van elkaar. De vuile was wordt buitengehangen en de ouders maken elkaar het leven meer dan zuur. Ze proberen elkaar voortdurend af te troeven en de kinderen zijn de speelbal. Sanne lijdt hieronder, maar ook haar broer. Die wordt opgenomen in een inrichting en komt na behandeling weer bij vader terecht omdat hij het ouderlijk huis niet kan missen.
Het verhaal maakt grote sprongen in de tijd. Sanne zuigt nog op een knuffel . Even verderop wordt Sanne wordt voor het eerst ongesteld en het verlangen naar liefde, geborgenheid en lijfelijk contact bloeit op. Er zijn diverse jongens in het spel. Een van de jongens blijft op afstand, maar Anan niet bepaald. Ondertussen heeft hij ook nog andere relaties. Dat is verwarrend voor Sanne.
Ze besluit te kappen, maar komt op een bepaald moment weer bij Anan. Dan denkt ze nog dat ze zwanger is. Het schietgebedje helpt. dat blijkt loos alarm. De relatie met deze jongen vind ik niet geloofwaardig. Dan heb ik vast nog niet alle problemen benoemd.

Er zit weinig lucht, lees positiviteit, in het verhaal. Carry Slee zou hier jaloers op zijn. Op een af andere manier vind ik de uitgave van Lemniscaat minder dan ik gewend ben. Inclusief kanjer van een spelfout. Zou niemand dat bij het redigeren gemerkt hebben? Slordig.
Het verhaal is overigens in eenvoudig stijl geschreven. Omslag past wel goed bij de doelgroep.

Desalniettemin is het een belangrijk thema. Twee aantekeningen daarbij. Daan heeft psychische problemen en wordt onmiddellijk in een instelling geplaatst. Dan gaat echter niet zo eenvoudig in ons land. Daar komt veel bij kijken.
Ten tweede maakt het dankwoord gewag van een vechtscheiding en dat verhaal moest verteld worden. Ik heb echter best veel boeken (jeugd) gelezen over echt- en vechtscheidingen. Dus het unieke karakter in het nawoord is wat pompeus verwoord.

In totaliteit niet overtuigend. Worden deze auteurs niet voldoende begeleid? Toch drie sterren , want het blijft een belangrijk onderwerp. De jeugd zal er denk ik anders naar kijken. Zal het na de vakantie eens bespreken.