Niet zo weg van

Sophie Jansen, geen familie, heeft haar tweede boek geschreven. Ik ben er kortweg gezegd niet bepaald van onder de indruk. Het gegeven is buitengewoon standaard: een groepje scholieren gaat op excursie en er zijn dan allerlei (liefdes)perikelen. Met de haren erbij gesleept is een ontsnapte crimineel die voor de nodige spanning moet zorgen. In cursief korte hoofdstukjes van een gefrustreerd persoon die het op een van de meiden heeft voorzien; de ik-verteller Juul of haar vriendin Fenna die in de proloog te maken krijgt met een overleden zusje tijdens het zwembad. De ontknoping gaat ook al snel en - Jansen, in het dagelijks leven docent op een middelbare school - heeft wel voor die leeftijd kenmerkende dialogen geschreven, maar dat is dan ook het enige positieve dat ik uit dit verhaal kan halen. Ze weet wel hoe jongelui van die leeftijd met elkaar communiceren. De beschrijving van Rome, waar de excursie plaatsvindt levert ook enige interessante beschrijvingen op. De docenten die deze excursie begeleiden worden weer heel clichématig weergegeven. Nou gaat het bij een boek niet gelijk om het uiterlijk en de opmaak. Dit kleine boekje en lay- out is echter niet mooi uitgegeven. Een kleine domper op een al niet al te indrukwekkend verhaal. De leeslat ligt wel erg laag bij Jansens boek. Hopelijk wordt de volgende uitgave mooier aangeboden en het verhaal met meer diepgang en echte spanning geschreven.