Ik las Verstoten

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

‘Verstoten’ begint met het verhaal van Lucy die onzeker geworden is. Doordat haar moeder aangeeft dat haar vader haar niet belangrijk vindt, is ze in de loop der tijd ook gaan geloven dat ze ook echt niet belangrijk is, wat natuurlijk een foute gedachte is, maar wel een heel begrijpelijke voor een meisje van deze leeftijd. Als ze Fraser leert kennen, zie je dat ze langzaam uit haar schulp kruipt, echter voel je als lezer ook meteen aan dat deze relatie niet goed is voor Lucy. Fraser is lief en zorgzaam voor haar, maar samen halen ze ook het slechtste in elkaar naar boven. Dit zie je soms in een relatie dat ze gewoon niet gemaakt zijn voor elkaar, terwijl ze wel alles voor elkaar over hebben en dat zie je in dit verhaal ook.

Doordat Fraser aan de ene kant het beste met Lucy voor heeft, gaat hij op zoek naar haar vader in de hoop dat er dan rust komt in het leven van Lucy. Echter de rust komt er niet. Wat denk ik veel kinderen van gescheiden ouders meemaken is het naar elkaar uitspelen van de kinderen. En dat zie je ook heel goed in dit boek. Lucy wordt heen en weer geslingerd. Haar moeder maakt haar vader zwart en haar vader maakt haar moeder zwart, echter niemand kijkt naar Lucy zelf en hoe dit voor haar is. En hier door gaat Lucy zich steeds slechter voelen.

Natuurlijk wisten we al dat Collins (Pseudoniem van Ester Boek) kan schrijven en gevoelige onderwerpen durft aan te stippen. Dit doet ze in ‘Verstoten’ wederom op zo’n sublieme manier dat je geraakt wordt door het verhaal, vooral door de opbouw van het verhaal. Je leest niet alleen het verhaal, maar ook brieven die Vincent, de vader van Lucy, altijd aan Lucy is blijven schrijven. Je ziet het verhaal dan al van een andere kant. En daarna lees je ook altijd de gedachten van een van de hoofdpersonen. Hierdoor heb je het idee alsof je in het hoofd van de hoofdpersonages kunt kijken. Dit zorgt dat het boek binnen komt. Zowel Lucy en Fraser zijn gehard door de manier waarop ze opgegroeid zijn. En beiden zouden gewoon eens een knuffel willen van een volwassenen, iemand die ze begrijpt. En dat vinden ze alleen bij elkaar.

Er komen ook heftige onderwerpen aan bod, zoals automutilatie, psychische aandoeningen, sterfgevallen en de gevoelens die hier bij komen kijken en natuurlijk echtscheiding en hoe dit voor kinderen is. Ik denk dat heel veel jeugd zich hierin herkend en wellicht steun in vind. Maar ik denk dat het ook een goed boek zou zijn voor die ouders die kiezen voor een ‘vechtscheiding’ met hun ex-partner en waar de kinderen dan de dupe van worden. Wellicht gaan hun dan ook de ogen open.