Mooi in al zijn eenvoud

Een bijzonder boekje! Over Lydia Erneman, die op zich niet zo veel meemaakt (‘Geen avontuurlijke reizen, geen grootse ontdekkingen of heldhaftige daden’, zoals een van de bijzondere hoofdstuktitels zegt), die niet zo’n bijzonder leven heeft, niet eens zo eenzaam is als de titel doet vermoeden, maar die wel af en toe iets lijkt te missen. Het boekje gaat over wat er in haar leven gebeurt, als een kabbelende stroom kleine gebeurtenissen, maar vooral over de emoties die daarmee gepaard gaan, ook al worden deze niet altijd expliciet beschreven. Het is dan een boek vol gevoel en gedachten. Dromen ook, waarin haar moeder af en toe opduikt. Losse flarden die soms wat moeilijker te plaatsen/begrijpen zijn.
Maar het is zo mooi geschreven, ogenschijnlijk simpel, maar heel vaak heel raak verwoord. Een soort van weemoed of melancholie komt altijd naar boven gedreven, en de natuur is nooit veraf.

‘Er was een schraalheid over de heuvelruggen neergedaald, iets mistroostigs dat doet denken aan een soort pessimisme waar je heel onverwacht door kan worden overvallen, zelfs in het gezelschap van een goede vriend.’

Eentje om eens opnieuw te lezen.

***()