Boeiend, maar er zat meer in

Nadat Arthur Golden zijn ‘Memoirs of a geisha’ baseerde op het verhaal van Mineko Iwasaki, besloot deze beroemde geisha (of geiko, zoals ze in Kyoto genoemd worden) haar eigen verhaal op papier te zetten, omdat ze het niet eens was met zijn vertelling van de feiten.

Dit levert een andere inkijk op van het leven van de geisha’s, vaak erg gedetailleerd, en maakt ook duidelijk dat het een complexe wereld is, vol ingewikkelde regels waaraan geisha’s moeten voldoen. Wat het mij vooral heeft bijgebracht is dat het geen gemakkelijke wereld is, waarin tijd voor jezelf bv. niet bestaat.

Toch had ik meer van verwacht van dit boek, en dan waarschijnlijk vooral naar emoties toe. Ze blijft zeer feitelijk, komt weinig gevoelig over, en op momenten zelfs behoorlijk arrogant. Dat kan waarschijnlijk ook niet anders, omdat ze al op zeer jonge leeftijd benoemd werd als opvolgster van het huis waarin ze terechtkwam, en omwille van de perfectie die altijd van haar geëist werd.

Maar hierdoor verliest ze jammer genoeg een deel geloofwaardigheid, ze probeert er zelf zo goed mogelijk uit te komen.
Een van de frappantste voorvallen is misschien wel dat ze op driejarige leeftijd een bewuste keuze zou gemaakt hebben om bij haar ouders weg te gaan en opgeleid te worden als maiko/geiko. Ook een aantal andere gebeurtenissen lijken wat onwaarschijnlijk. Bovendien spreekt ze zichzelf af en toe tegen, of maakt ze een verhaal niet helemaal af. Er blijven heel wat losse eindjes hangen.

Ook is de schrijfstijl niet erg vlot, maar dit kan ook aan de vertaling liggen.

Boeiend, maar er zat meer in.