Belangrijke boodschap

Teun Toebes gaat als 21-jarige op de gesloten afdeling van een verpleeghuis tussen personen met dementie wonen, niet als verzorger, maar als mede-bewoner. Hiermee wil hij aankaarten wat er allemaal misloopt. Hij legt de pijnpunten bloot, oppert verbeteringen, en is hier zeer ambitieus, en wellicht ook wat naïef in (jammer genoeg, omdat veranderingen nu eenmaal niet zo gauw gebeuren).
Maar het is bewonderenswaardig dat hij dit allemaal aan de kaak stelt.

Het is een belangrijk experiment en boek, en zou de ogen van veel beleidsmakers moeten openen.
Dit geldt m.i. overigens niet alleen voor de omgang met personen met dementie, maar ook voor andere afgezonderde groepen, zoals bejaarden. Het is gemakkelijk om mensen weg te stoppen: wat we niet zien, daar hebben we ook geen last van. Maar wat die mensen zelf voelen en denken, dat is niet belangrijk.

De schrijfstijl is misschien niet altijd even goed, er zit behoorlijk wat herhaling in het boek, Teun zet zichzelf soms ook graag in de kijker, en waarschijnlijk zijn niet al zijn conclusies en ideeën even nieuw en origineel, maar dat doet er allemaal niet eens zoveel toe, omdat zijn boodschap zelf wel belangrijk is.