Plastisch en luguber, what's not to like.

Ik citeer even een kort stukje van de achterflap:
"1793. Stockholm is in de greep van paranoia en samenzweringen. En dan wordt er een gruwelijk verminkt lichaam opgevist. Een romp en een hoofd, zonder ogen. Onderzoek wijst uit dat er maandenlange martelingen aan vooraf hebben moeten gaan."
Ja, kijk, dan moet je deze toch gewoon lezen? Akkoord, je hebt een sterke maag nodig, de beschrijvingen zijn heel erg plastisch en luguber. Het kan niet allemaal rozengeur en maneschijn zijn hé... Het is eerder kaarslicht en geur van uitwerpselen in dit geval. Er is trouwens een tweede deel (1794) verschenen, en dat staat zeker nog op mijn lijst voor dit jaar.