Een Pelgrimsreis naar een definitief einde

De fietstocht van Jelle Brandt Corstius kan worden beschouwd als een pelgrimage naar het definitieve afscheid van zijn vader Hugo.
Zij het dat het in dit geval geen pelgrimstocht is naar een geografische locatie, maar naar een willekeurige locatie in Zuid-Frankrijk waar een deel van de gecremeerde as van vader verstrooid wordt.
Een pelgrimage hoort in principe zwaar te zijn, en dat is iets waar Jelle wel voor zorgt.
Hij volgt een bekende fietsroute naar de Middellandse Zee (De Groene Weg).
Deze route is een mooie manier om per fiets naar de Middellandse Zee te fietsen, maar hij kiest voor kamperen op nare campings en slechte en ongezellige manieren om te eten en te drinken.
Dus kiest hij bewust voor een onaangename manier om te reizen, terwijl dat in Frankrijk niet nodig is.
Het "joie de vivre" is immers overal in Frankrijk aanwezig.
Het boek komt niet over als een literair werk en dat hoeft ook niet. Een reisbeschrijving is het ook niet, want daarvoor wordt te weinig van de route beschreven.
Het is wel een mooie manier om de gevoelens van Jelle beschreven te zien, die hij heeft ten opzichte van zijn overleden vader Hugo.
Het is algemeen bekend dat Hugo Brandt Corstius een vervelende, eenkennige en asociale man geweest is. Een man die geen kinderen hoefde te hebben, ware het niet dat zijn vrouw dat wilde. Dit betekende dat na het vroegtijdig overlijden van Jelles moeder, de vader van Jelle de opvoeding zou moeten doen..
Het is een verdienste van Jelle dat hij onbevangen over het bizarre karakter van zijn vader weet te schrijven.
Mooi in het boekje is ook dat Jelle beschrijft dat de drie kinderen er ondanks deze onaangepaste vader er maatschappelijk toch nog goed uit zijn gekomen.
Ik ken geen andere boeken van Jelle Brandt Corstius, maar dit boek is m.i. geen literair hoogstandje.