Keukenmeidenlectuur

Het is de samensteller van het boek niet te verwijten dat er uiteindelijk niet zoveel interessants in de gepubliceerde brieven te lezen valt. De in het boek opgenomen brieven zijn maar een kleine selectie uit de honderdduizenden brieven die in Duitse archieven zijn bewaard gebleven.
Het is prettig dat de brieven in chronologische volgorde zijn opgenomen gedurende de periode 1939 tot 1945.
De algemene tendens is dat de soldaten schrijven over het weer, de kwaliteit van het eten, de kameraden en de plaatsen waar ze geweest zijn.
Ongetwijfeld stonden de brieven onder censuur, dus over militaire operaties mocht niet geschreven worden. De belangrijkste drijfveer voor het schrijven van brieven was de enorme behoefte om kontakt te hebben met de familie, hoe moeizaam dat ook ging. Er konden maanden overheen gaan voordat men een reactie kreeg op een geschreven brief. De inhoud van de reacties waren in het algemeen niet zo interessant. Waar het om ging, was het geven van levenstekens. Het gevoel van ergens mee bezig zijn waar de verre familie deelgenoot van kon worden was het belangrijkste.
In zekere zin wijken de brieven niet zoveel af van de brieven die men destijds in vredestijd naar elkaar geschreven zou hebben.
Als het gaat om de speciale opdrachten waar de militairen mee te maken kregen, kom je niet veel meer te weten dan dat een soldaat zijn militaire eed moet volgen, ondanks de zware omstandigheden.
Ook de Führer staat meestal hoog in aanzien als verlosser van het Duitse volk.
Het boek begint met een uitgebreide toelichting op de toegepaste methoden van het onderzoek en het belang daarvan. Het belang van de brieven waag ik echter te betwijfelen.