Meeslepend, maar weinig origineel

Rechercheur Nils Trojan speelt de hoofdrol in 'Bloed en veren'. Hij jaagt op een seriemoordenaar, die zijn slachtoffers op gruwelijke wijze doodt en verminkt (in willekeurige volgorde) en op de plaatsen delict doodgeknepen goudvinken achterlaat, kaalgeplukt en met opengesneden buikjes.
Max Bentow beschrijft de gruwelijke taferelen krachtig en beeldend, om kippenvel van te krijgen. Het politieonderzoek komt er daarentegen bekaaid af. Trojan gaat veelal op de solistische toer, schroomt niet om zonder ook maar iémand te informeren deuren in te trappen en in z'n eentje de confrontatie met de moordenaar aan te gaan. Op de achtergrond wordt dan wel van alles uitgezocht, maar als lezer krijg je daarvan - op voldongen feiten na - weinig mee.

'Bloed en veren' is ontegenzeglijk een boeiend en meeslepend verhaal, maar de ingrediënten zijn weinig origineel: een politieman met psychische problemen, een seriemoordenaar, dat hebben we al zo vaak gehad ...
Max Bentow heeft een thriller gecreëerd vol vaart, spanning, lugubere details en opmerkelijke personages, maar het verhaal is - vooral tegen het einde - over de top en overtuigt niet helemaal. Rechttoe-rechtaan-stijl, heel veel korte zinnen, 'vlot lezend'. Het slot is interessant: wie zien we buiten Nils Trojan in het volgende boek, 'De poppenmaakster' terug?