Messcherp tót de climax

In navolging van voorganger 'Made in Sweden' hebben Anders Roslund & Stefan Thunberg wederom een meesterwerk geschreven. "Oog om oog, tand om tand, broer om broer" staat op de cover en dat is exact de essentie van het verhaal.
Het is aan te raden, zij het niet beslist noodzakelijk, eerst 'Made in Sweden' te lezen alvorens 'Bloedbroers' ter hand te nemen. Het totaalplaatje doet het hem.

Hoogtepunten in 'Bloedbroers' zijn de ontmoetingen van Leo Dûvnjac met diens vader Ivan en de hersenspinsels van Leo, die gevoel en zakelijkheid als geen ander kan scheiden. Of toch niet? Inspecteur John Broncks komt veel beter tot zijn recht als in het eerste deel. Kan hij werk en privé (blijven) scheiden, of niet? Hoe verhouden beide mannen zich tot elkaar en hoe zal het eindigen? Voor wat hoort wat, maar hoe ver gaat dat?
De auteurs zetten de personages perfect neer. De inkijk in de jonge jaren van Leo, Felix en Vincent Dûvnjac is mooi verwerkt in het geheel, evenals de voorgeschiedenis van John en Sam Broncks. Alles klopt, de interactie, en soms juist het ontbreken daarvan, creëert spanningsvelden.

Een en al lof dus? Nee, net niet helemaal. Felix Dûvnjac raakt op de achtergrond. Vincent Dûvnjec, tja. Dat wat de climax zou moeten zijn stelt licht teleur. Tenzij er een vervolg komt, waartoe de in dit boek opgevoerde politievrouw Elisa best wel eens de opening zou kunnen vormen. Zij is nog niet klaar met Broncks ... (hoop ik).