Bretagne, Finistère, perfecte locatie voor duistere geheimen

'Bretonse verhoudingen' is een whodunit van de oude stempel: traag, weinig spannend en met een 'commissaire' die altijd precies in de juiste richting denkt, die zijn assistenten niet informeert over zijn bevindingen en die niet verhoort maar gesprekken voert. Toch is het verhaal allerminst saai, maar wellicht ben ik bevooroordeeld omdat ik de locaties ken en er tijdens het lezen voortdurend herinneringen in me opwellen. Concarneau (gesloten stad), Quimper (waar het steeds als wij er waren plensde), Océanopolis in Brest (waar je nooit uitgekeken raakt), Bretagne heeft mijn hart veroverd.
Jean-Luc Bannalec schrijft over Bretagne alsof dit een reisgids is in plaats van een detective, alsof hij hoogstpersoonlijk verantwoordelijk is voor toekomstige groei van de toeristische sector in de Finistère, en verliest daarbij de (Bretonse) verhoudingen wat uit het oog. Mij heeft het niet gestoord, ik kan me echter indenken dat lezers meer detective willen en minder geïnteresseerd zijn in het uiterst wisselvallige weer in de Finistère.

Commissaire Georges Dupin is vanuit Parijs overgeplaatst naar Concarneau, voor straf. Hij woont er nu drie jaar, voelt zich redelijk thuis, maar is nog lang geen Bretonner. De 91-jarige hoteleigenaar Pierre-Louis Pennec wordt vermoord. Dupin en zijn team moeten uitzoeken door wie en waarom. Zij stuiten daarbij op zwijgzaamheid, leugens, familiegeheimen en een waardevol schilderij. Er volgt een tweede dode, waarna het onderzoek in een stroomversnelling raakt.
De sympathieke Dupin werkt het liefst alleen, houdt zijn ideeën voor zich, en schakelt pas assistentie in als het echt niet anders kan. Op bijna al zijn teamleden heeft hij iets aan te merken, behalve op recherche-assistente Nolwenn, die naast een gewaardeerd medewerker ook zijn lerares is in Bretonse cultuur en gewoonten.

Bannalecs schrijfstijl is eenvoudig, echter niet zodanig dat het irritatie wekt. De plot zit netjes in elkaar, de personages zijn voldoende uitgewerkt, maar het verhaal is niet bijster origineel en je kunt je vraagtekens plaatsen bij de onderzoeksmethoden van Dupin. Bretagne is een perfecte locatie voor duistere geheimen. Heel aardige detective, maar ook heel gemiddeld. Ik ben alvast nieuwsgierig naar Dupin #2 en hoop dat Jean-Luc Bannalec er een schepje bovenop doet. Deel 2, getiteld 'Bretonische Brandung', is in Duitsland al verschenen en ga ik in het Duits lezen.

Opmerkelijk is, dat 'Bretonse verhoudingen' minder spannend is dan de vele speculaties over de ware identiteit van de auteur. Zie hiervoor o.a. het artikel 'Von Null auf Hundert - Wer ist Jean-Luc Bannalec' in Die Welt.