Annabee over De doodskist

Op basis van een eerder gelezen boek van Arno Strobel, ‘Der Trakt’, had ik hoge verwachtingen van ‘De doodskist / Der Sarg’ (ik heb zowel de Duitse als de Nederlandse versie gelezen), omdat een auteur bijleert naarmate hij meer boeken produceert. Dacht ik, maar ik had het mis: ‘Der Trakt’ werd gaandeweg rommeliger, er bleven losse eindjes over en onaffe personages; hetzelfde euvel doet zich voor bij ‘De doodskist’. Het goede begin is er, maar de auteur weet dat niet tot het eind toe vast te houden.
De auteur maakt het zichzelf en de lezer te gemakkelijk: zichzelf door personages op te voeren die dood zijn en geen of weinig nadere uitleg behoeven, de lezer door met name hoofdrolspeler Eva in vaagheden te hullen, zodat ervaren thrillerlezers op hun klompen aanvoelen welke kant het opgaat. De auteur moet nu en dan opvallend bijsturen in het verhaal om de bochten te halen, toeval komt dan goed van pas, met andere woorden: de opzet had zorgvuldiger gemogen. Naarmate er meer details ingevuld worden verdwijnt de spanning.

De schrijfstijl van Arno Strobel is eenvoudig, evenals de opbouw van het boek. Het mag een niveautje hoger, zeker voor doorgewinterde liefhebbers van het genre. Het Duitse taalgebruik komt vloeiender over dan het Nederlandse, dat hier en daar een beetje wrikt door een te letterlijke vertaling.
In de basis is ‘De doodskist’ een origineel, spannend en goed verhaal, het verdient echter een preciezere uitwerking, een strakker regime. Met een bondige epiloog had Strobel dit – ondanks de minpuntjes – plezierig lezende boek alsnog boven de middelmaat kunnen doen uitstijgen.