Annabee over Heldhaftig

Thema’s: ‘anonieme’ doden, de cultuur van de Marokkaanse gemeenschap in Nederland, terrorisme. Hoofdpersonage: Pieter Posthumus, medewerker van het Team Uitvaarten van Gemeente Amsterdam, vrijmoedig (amateur)speurder. Locatie: Amsterdam. Twee doden: eentje op een zolderkamer, eentje in een gracht. Deze (actuele) ingrediënten vormen de basis voor Heldhaftig, het eerste deel van een trilogie, waarvan ik vermoed dat de delen twee en drie respectievelijk de titels 'Vastberaden' en 'Barmhartig' meekrijgen.

De verschillende verhaallijnen en vele personages maken 'Heldhaftig' te druk naar mijn smaak, waardoor het moeilijk is in het verhaal te komen en overzicht te krijgen over het geheel. Prettig leesvoer, maar er iets van begrijpen? Nee. Ik was al een heel eind op weg voordat ik snapte wie wie was en wie waar mee bezig was. Maar dan nog, het blijft warrig en complex tot aan het eind. Een flinke dosis spanning of een enorme climax zou leuk geweest zijn ter compensatie van een en ander.
De afstandelijke manier van schrijven vind ik een minpunt. Gaandeweg een boek wil ik op zijn minst enige betrokkenheid gaan voelen bij de belangrijkste personages, maar dat is niet gebeurd. Zelfs de sympathieke Pieter Posthumus raakt me niet.

Ondanks mijn punten van kritiek geef ik 'Heldhaftig' drie sterren: een onvoldoende heeft het niet verdiend, ik heb het niet met tegenzin gelezen en ik kijk uit naar deel twee, onder meer omdat ik nieuwsgierig ben hoe het auteursduo zich ontwikkelt. In deel twee hoop ik een iets minder gedetailleerd beschreven Amsterdam te zien (compliment aan de auteurs voor hun kennis van de stad, maar nu weet ik het wel), meer spanning en vooral meer ‘warmte’ te ervaren.