Rauwe liefde en verlies

Helena Hoogenkamp schreef verschillende toneelstukken en droeg haar poëzie voor op Lowlands en Oerol. Haar werk werd bekroond met de El Hizjra Literatuurprijs en geselecteerd voor Women Playwrights International Stockholm en Interplay Europe Madrid. Bij Wintertuin verscheen haar chapbook Kleine zeemeermin, per ongeluk dood en haar debuutroman Het aanbidden van Louis Claus verscheen bij De Bezige Bij.

Carla heef de naam van Louis Claus in haar arm gekrast, hij komt naar school in een clownspak en is haar romantische held. Bij haar moeder wordt borstkanker ontdekt en als haar moeder sterft wakkert dat de obsessie rondom Louis alleen maar verder aan. Langzaam blijft er voor Carla niets anders meer over dan haar liefde voor Louis.

Hoogenkamp vertelt het verhaal over Carla met veel dialoog, verder is de toneelschrijver in haar debuut terug te vinden in de beschrijvingen van handelingen en de omgeving, bijna als een decor waartegen het leven van Carla zich afspeelt. De zinnen zijn kort, het taalgebruik is rauw, soms afgewisseld met metaforen die te gezocht lijken en uit de toon vallen bij de verder ruwe stijl.

“Dat hij wilde zien of hij ermee weg kon komen, hij wilde acteur worden en had geen zin meer om ergens bij te horen, net als ik, alleen knipte ik mijn broek af, achteraf gezien de verkeerde beweging, want halfnaakt hoor je bij iedereen en als je verhalen leest over seksueel promiscue meisjes gaat het altijd over lust en nooit over angst, nooit over ja zeggen omdat je alleen bent met iemand achter een gesloten deur, iemand die wel eens lullig kan gaan doen als je nee zegt en je bent alleen met diegene dus als je toch gaat gillen, dan liever van genot.”

De korte zinnen maken dat Het aanbidden van Louis Claus een lichtvoetige roman lijkt, maar juist in de onverschilligheid schuilt iets donkerders. Carla is een geloofwaardige puber die zich laat meevoeren door haar liefde voor de oppervlakkige Louis Claus. De relatie met haar familie en haar vriendinnen komt op de tweede plaats, waardoor ze vooral een eenzaam personage wordt. De andere personages worden door Hoogenkamp amper uitgewerkt, wat het egocentrische van Carla enkel versterkt.

Herkenbaar voor veel pubers, maar ook in haar latere relatie met de kunstenares Destiny lijkt Carla weinig veranderd. Haar obsessie met Louis Claus – inmiddels acteur – wordt er niet minder op en nog steeds cijfert Carla zichzelf weg om ergens bij te horen, niet meer eenzaam te hoeven zijn. Niet meer alleen met haar eigen sombere gedachten.

Werkelijkheid en fantasie lopen in elkaar over in de verhalen van Carla, haar blik op de werkelijkheid maakt haar versie van het verhaal onbetrouwbaar en tegelijk is het het enige dat de lezer krijgt aangereikt. Een obsessie die het leven tekent maakt dat dit verhaal allesbehalve het lichte en luchtige verhaal is dat Hoogenkamp ons in eerst instantie voorschotelt. Het gebrek aan liefde en de rouw gaan hand in hand samen schuil onder de directe stijl van de auteur.