Een sfeerbeeld van Wenen tijdens de Tweede Wereldoorlog

Na Een liefde in oorlogstijd verscheen dit jaar ook Margaret Leroys nieuwste roman Het Engelse meisje bij The House of Books. Het verhaal speelt zich af in Wenen aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. Leroy schrijft vlot, gedetailleerd en geeft een duidelijk beeld van de sfeer die in de stad voelbaar moet zijn geweest.

De Engelse Stella Whittaker vertrekt naar Wenen om daar te studeren aan de muziekacademie. Oude familievrienden, Rainer en Marthe Krause, nemen haar in huis en zorgen goed voor haar. Stella wordt verliefd op de joodse psychiater Harri Reznik en ze ontdekt dat de nazigezinde familie Krause een stuk minder begripvol is dan ze aanvankelijk dacht.

Het Engelse meisje
Stella wordt snel volwassen in Wenen. Haar personage is in het begin van het verhaal bijna pijnlijk naïef. Ze gelooft niet dat mensen Harri niet mogen omdat hij Joods is en zoekt steeds naar andere verklaringen. ‘Ik ben totaal in verwarring, boos. Misschien klopte het dan toch, de gedachte die even bij me opkwam, dat ze iets met elkaar hebben gehad. Waarom zou ze zich er anders zo druk om maken?’ Aan het einde van het boek is ze een heel nieuw persoon in een nieuwe, dreigende wereld. Leroy weet de ontwikkeling van Stella goed over te brengen en maakt van haar een complex en interessant personage.

Een dieseltrein
Leroys stijl is te vergelijken met een dieselmotor. Evenals het personage heeft het begin van de roman ook wat opstartproblemen. Wanneer Leroy eenmaal op gang is, is ze ook goed op gang: ze neemt je helemaal mee in het verhaal. De lezer moet zich niet laten afschrikken door de vele details en beschrijvingen in het begin want de rest van het verhaal leest als een trein. De auteur weet hoe ze haar publiek in moet pakken en houdt je vast tot de allerlaatste pagina. ‘Opeens dringt het tot me door dat ik dit daadwerkelijk ga doen. Ik voel het bloed in mijn hoofd bonken, in mijn keel.’ Leroy vertelt een prachtig verhaal over de liefde tegen de achtergrond van de oorlog en beloont daarmee het geduld van de lezer.

[Deze recensie verscheen eerder (2015) op CLEEFT]