Toegankelijke genrevermenging

Renée Kapitein (1987) studeerde Writing for Performance aan de HKU. Tijdens en na haar studie woonde ze in veertien huizen, om ten slotte na twee weken kamperen een ligplaats voor een woonboot te bemachtigen. Kapitein schrijft korte verhalen, sketch comedy en scenario’s, ook maakt ze podcasts. Haar debuutroman Waarom we huizen bowen verscheen in 2020 bij Ambo|Anthos.

Anna strandt op weg naar een housewarming in een afgelegen restaurant, op de parkeerplaats van dat restaurant kampeert Bor. Hij staat, samen met nog vele anderen, in de rij voor een leeg stukje grond, als het hem lukt een van de kavels te kopen mag hij er een huis op bouwen. Anna is op slag verliefd en samen storten de twee zich al gauw op de bouw van Bors droomhuis. Terwijl het geld langzaam opraakt ontstaat er een nieuwe Anna.

De komediant Kapitein is in Waarom we huizen bouwen nooit ver weg. Hoewel het verhaal een serieuze ondertoon heeft, zijn het vooral de humor en de korte zinnen die deze roman een vlotte stijl geven. De korte dialogen en overzichtelijke hoofdstukken maken het geheel toegankelijk.

Keerzijde van deze vlotte schrijfstijl is dat ook het verhaal vluchtig wordt, personages spelen een bijrol en blijven oppervlakkig, zelfs hoofdpersonage Anna blijft lastig te doorgronden. De ene ongeloofwaardige gebeurtenis na de andere stapelt zich op, ogenschijnlijk zonder consequenties en toch weet de auteur de thematiek van deze roman op een interessante manier te vangen.

‘Ik hou niet van geld. Niet alleen niet van het ontbreken of het uitgeven van geld. Ook niet van het hebben en zelfs niet van het krijgen van geld. Ik vind geld ingewikkeld. Een ingewikkeld probleem waar ik nooit de oplossing voor heb kunnen vinden. Ik denk ook niet dat de oplossing méér geld is.’

Volwassen worden, of dat niet doen. Terwijl de wereld om je heen dat vooral wel lijkt te doen en jij alleen achterblijft in je flat. Een flat die eigenlijk ook niet van jou is en die je in bruikleen hebt tot de echte bewoner weer terug is. Wat het betekent om een huis, maar vooral om een thuis te hebben. Een plek die van jou zelf is, waar jouw eigen spullen staan en je je met een dekentje op de bank kan opsluiten als dat nodig is. Het zijn de twee grootste thema’s in het verhaal van Anna.

Nergens wordt het verhaal filosofisch, maar Kapitein slaagt er toch in de lezer aan het denken te zetten. De roman zou zich uitermate goed lenen voor een verfilming en is een mix tussen comedy, script en roman. Deze mix levert een eigen stem en een interessant en toegankelijk genre-experiment op.