In één ruk...

Gelezen in het kader van Boeken toer.

De flaptekst en de boekomslag spraken me aan, dus ik heb mij bij Boekentoer op de leeslijst laten zetten.

De hoofdpersoon, Dago, sluit zich aan bij een rovende sekte die de Wolvengod aanbidt. Dit doet hij om zijn ouders te beschermen en vrijwaren van verdere berovingen. Hen is bijna alles al afgenomen.
Tijdens zijn verblijf en opleiding in het klooster waar de Lupus monniken wonen, maakt hij allerlei ontberingen mee. Hij sluit ook vriendschappen. Er is verraad, er zijn testen... er gebeurd van alles.

Ik werd zo gegrepen door het verhaal dat ik het boek niet weg kon leggen. Ik heb het in één ruk uitgelezen.

Wat mij opviel is dat de gemeenschap waar de Lupus zich vooral tegen gekeerd hebben, qua basis heel erg lijkt op zaken die vaak worden genoemd als kwesties om over na te denken in het huidige christelijke geloof (en wellicht ook andere). Er wordt gesproken over pracht en praal, versierde beelden met bladgoud, glas-in-lood ramen. Maar ook over de hemel. Dit tegenover, wat ik zie, als 'terug naar de natuur'.

Ik vind persoonlijk een geloof waarbij je anderen vermoord, beroofd en van alles aandoet, geen goede zaak. Toch krijg je sympathie voor Dago. En tegen het eind van het boek komt ook een soort omslag, omdat de leider van het klooster waar Dago woont, af blijkt te wijken van wat het geloof eigenlijk inhoudt.
Bovendien doemt aan de horizon ook een bedreiging voor de Lupus...

Ik ben benieuwd naar het vervolg!