Verhaal heeft potentie, maar ontbeert uitwerking

De slaap die geen uren kent is de debuutroman van Sebastiaan Chabot. De poëtische titel, de kaft met blauwe verfstreken en de woorden ‘wandelstokgelukkig’ en ‘straatlichtbewaarder’ op de eerste bladzijde, uitnodigen om dit boek te lezen.

Het boek is opgebouwd uit twee elkaar afwisselende verhaallijnen, over vier generaties binnen één familie. De eerste gaat over overgrootvader Kurt Kuschfeld en spreekt het meest tot de verbeelding. Kuschfeld is straatlichtbewaarder in Reichsburg an der Mosel. In een wonderlijke setting zijn we getuige van enkele dagen uit zijn leven, waar hij weinig waarde meer aan hecht. Via een soort schaduw-ik, krijgen we een inkijkje in het leven dat hij had kunnen leiden met zijn liefde Livna. Ook in de tweede verhaallijn over de overige drie generaties, duikt de overgrootvader op als een geschilderd portret in de hal van Vader, een dichter die een roman wil schrijven. Het gezin bestaat verder uit Moeder en de kinderen Victor en Benjamin. Het portret wordt verbrand door Victor. Ook is er nog een kleine rol weggelegd voor de Grootvader, voor wie Vader een euthanasieverklaring moet regelen. Dit blijkt niet mogelijk, omdat Grootvader al bij de burgerlijke stand als overleden vermeld staat.

Het verhaal heeft de potentie om een boeiende roman te worden. Het komt echter niet uit de verf en mist diepgang. Het verhaal over Kuschfeld is bevreemdend en het meest interessant. In het dorp wordt hij omringd door een aantal karikaturale personages, veelal notabelen. In het begin is dit komisch, maar leidt af van het intrigerende verhaal van Kuschfeld. De personages in de tweede verhaallijn blijven eendimensionaal en ontberen iedere karakterontwikkeling.

In het boek wordt veel geëxperimenteerd met taal. Zo is het boek doorspekt met nieuwe woorden en poëtische metaforen. De dialogen worden op een realistisch simplistische manier weergegeven. Op zich zijn dit mooie vondsten, maar alles bij elkaar is het teveel. Het verbaast me dan ook niet dat Chabot een master Creative Writing volgde in New York. Het lijkt erop dat deze roman als meesterproef dient, waarin Chabot wil etaleren welke schitterende trucjes, hij allemaal geleerd heeft tijdens de cursus. Jammer dat het alleen geen evenwichtige roman oplevert, want het verhaal heeft verdient beter. Misschien had Chabot beter wat meer aandacht kunnen besteden aan de uitwerking in plaats van aan alle tierlantijnen.