Mooie inhoud, maar oppervlakkig gebracht

Het boek ‘niemands kind’ weergeeft wat de Lebensborn precies inhield. Erika/Ingrid wordt als voorbeeldverhaal, overigens waargebeurd, genomen om te weergeven wat dit duistere deel van de geschiedenis precies inhield. Het boek is een mix van informatieve non-fictie en een autobiografie.

Het is mooi om te zien dat verhalen zoals deze een platform krijgen. De lezer merkt dat Ingrid een bepaalde boodschap wil overbrengen. Die deels gelinkt is aan de Lebensborn, maar ook terugkoppelt naar eender welke vorm van identiteit. De beladen boodschap maakt dat dit boek toch op een specifieke manier binnenkomt. Bij de start van het boek ben je stil en overheerst het gevoel van respect voor deze vrouw. Dat ze haar verhaal durft te vertellen en vooral ook het respect voor wat ze allemaal meegemaakt heeft. Er zijn verschillende stukken die potentieel hebben om de lezer te raken net omdat ze zo duister zijn. Sommige scènes zijn zelfs actueel wat maakt dat het toch even naar de keel grijpt. Vooral het verlangen van Ingrid naar haar moeder is zeer aangrijpend.
Duidelijk is dat het boek de nodige informatie verschaft aan de lezer. Alle statements over de Lebensborn en Nazi-Duitsland/naoorlogse Duitsland kunnen eenvoudig gecontroleerd worden. Daaruit valt dan ook te concluderen dat het boek berust op feiten, en zodus ook historisch correct is. De historische benadering is duidelijk merkbaar in het boek. De lezer krijgt de nodige informatie mee in een correct geschetst historisch kader. Dit is zeer belangrijk bij onderwerpen uit de geschiedenis. Het is een betrouwbare bron om kennis te verschaffen.

Overigens is dit ook de valkuil van dit boek. De lezer wordt gebombardeerd met veel informatie en feiten. Er zijn weinig tot geen adempauzes tussendoor. Hierdoor wordt het boek voornamelijk opsommend en beschrijvend. Voornamelijk het gemis van enig dialoog zorgt ervoor dat het boek eentonig wordt. De verhaallijn omtrent Erika/Ingrid blijft oppervlakkig en geniet niet van de nodige diepgang. De personages kunnen zich hierdoor niet vormen en blijven vlakke karakters. Daarnaast krijgen de setting en sfeer geen ruimte om de Lebensborn op een donkere en aangrijpende manier neer te zetten.
Vaak wordt er aangehaald, vanuit het woord van Erika/Ingrid; ‘Ik weet het niet.’, tot vervelens toe. Ook haalt ze zeer vaak aan dat het dagboek van haar pleegmoeder zeer beknopt is. Als lezer verlies je dan al gauw de interesse om verder te lezen. Als de hoofdpersoon, de auteur, het zelf niet weet; hoe moet de lezer het dan weten.
De gegeven informatie is interessant en ideaal voor lezers die graag bij willen leren over de Lebensborn. Voor lezers die al vertrouwd zijn met het gegeven van Lebensborn, is het boek minder interessant omdat het boek veel basis weergeeft.
Het is jammer dat het verhaal van Ingrid niet naar de voorgrond trad. Dit maakt dat het boek minder toegankelijk. Het eigenlijke verhaal van Ingrid, zonder alle informatieve toevoegingen, had namelijk veel meer effect kunnen hebben en vooral de lezer meer kunnen aangrijpen. Storend was ook dat er meer ingezoomd werd op problemen in Ingrids leven, die los stonden van de Lebensborn. De ondertitel ’Ik groeide op in Hitlers project ‘Lebensborn.’’; verliest daardoor zijn waarde.

Ik keek sterk uit naar dit boek en was ontzettend benieuwd. Dit onderwerp boeit mij al jaren. Ik geloof sterk dat dit boek een publiek heeft. Lezers die graag willen bijleren en openstaan voor een zeer informatief boek, gaan hiervan smullen.
Helaas, zoals ik eerder vermelde, biedt het niets nieuws aan zij die al over enige kennis beschikken. Uiteindelijk ben ik ongeveer halfweg het boek gestopt met lezen. Het wist mij als lezer niet langer te boeien en sommige aspecten werden zeer vervelend.

Dit boek bevat een sterke inhoud, met een krachtige boodschap; maar is op een manier gebracht waardoor die inhoud en boodschap niet krachtig genoeg overkomen.